عصر ایران؛ مهرداد خدیر– تصمیم قطعی حضور تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام جهانی 2026 در آمریکا را باید ستود زیرا بیم آن میرفت به خاطر تخاصم میزبان و جنگی که تحمیل کرده و ادبیات چندشآوری که رییس فعلی حکومت آن علیه هویت و موجودیت ایران و فراتر از نظام سیاسی به کار میبرد و اهانتی که به رییس فدراسیون فوتبال ایران در سفر اخیر صورت پذیرفت، قید حضور را بزنند و اعلام انصراف کنند. این نگرانی بعد از سخنان وزیر ورزش که بی ملاحظه و سر خود مواردی را مطرح کرده بود دو چندان شد.
قطعیت حضور تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام جهانی در حالی است که از اسفند گذشته لیگ برتر تعطیل است و قبل از آن هم به خاطر فضای بعد از اعتراضات دی، بی تماشاگر برگزار میشد و دستیاران خارجی هم رفتهاند و افکار عمومی مانند قبل به مقوله فوتبال و نتایج تیم و این که صعود میکند یا نه، اهمیت نمی دهند یا فعلا در درجۀ اول اهمیت قرار ندارد و تازه اگر صعود کنیم در واقع از 48 تیم به جمع 32 تیم رفتهایم در حالی که قبلا هم این تعداد حضور داشتند!
این بار اما حضور ایران با تمام ادوار قبل تفاوت بارزی دارد. نه مثل نخستین مرتبه است در سال 1357 که رژیم شاه از بیم اعتراض سیاسیِ کاپیتان سابق – پرویز قلیچ خانی- به رغم اعتراف تلویزیونی او اجازه نداد بازگردد و امید داشت با جلب توجه مردم به فوتبال و جام جهانی آرژانتین شعلههای انقلاب که هنوز چندان هم فراگیر نشده بود، فروکش کندnent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();