تاریخ انتشار: ۱۹:۵۳ – ۲۵-۰۲-۱۴۰۵
عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – ماتیاس فرناندز پاردو از آن بازیکنهایی است که انگار فوتبال، پیش از آنکه وارد زمین شود، قصهاش را نوشته بود. پسرکی متولد بروکسل، با پدری اسپانیایی و مادری ایتالیایی، بزرگ شده میان بوی نان داغ و سس مایونزِ ساندویچفروشی کنار ورزشگاه اندرلخت. جایی نزدیک لوتو پارک، جایی که مادرش سالها برای هواداران اندرلخت ساندویچ آماده میکرد و شاید همان روزها، بیآنکه کسی بداند، آینده تیم ملی بلژیک پشت پیشخوان راه میرفت.
فوتبال اروپا همیشه عاشق چنین روایتهایی بوده است. از خیابانهای لیسبون تا حومه پاریس. از کوچههای بوئنوسآیرس تا محلههای کارگری بروکسل. حالا نوبت به ماتیاس رسیده؛ پسری آرام با صورتی کودکانه که وقتی توپ زیر پایش میآید، انگار ناگهان سیمهای برق به بدنش وصل میشوند.
رودی گارسیا برای جام جهانی او را فراخوانده؛ تصمیمی که در نگاه اول شبیه قمار است، اما در دلش منطق فوتبال مدرن خوابیده. بلژیکِ امروز دیگر آن نسل طلایی خسته را ندارد. نه ادن هازاردی مانده، نه آن لوکاکوی ویرانگرِ جوان. شیاطین سرخ دنبال خون تازهاند. دنبال بازیکنی که بتواند در فضا بدود، دفاعها را آزار بدهد و از هیچ، موقعیت بسازد. فرناندز پاردو دقیقاً همین است؛ مهاجمی که فوتبال را با شتاب بازی میکند.
قصه او شبیه بازیکنان کلاسیک اسپانیایی شروع شد. تکنیکی، وینگرf (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();
