به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حرم حسینی در طول تاریخ از یکسو همیشه مورد عشق و علاقه مردم و دوستداران خاندان نبوت بوده و از سوی دیگر مورد دشمنی خلفا و کژدینان قرار گرفته است. زمینه زیارت مرقد مطهر و شریف حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) در زمان حکومت عباسیها، برای مسلمانان فراهم شد و از همان روزگار فراز و نشیب های فراوانی را پشت سر گذاشت.
روز سیزدهم محرم سال ۶۱ قمری، یعنی پس از گذشت سه روز از وقوع حماسه خونبار عاشورا، ابدان پاک امام حسین (علیه السلام) و اهل بیت و یاران با وفایش طبق آنچه امام سجاد (علیه السلام) فرموده و محل هایی که برای قبیله بنی اسد مشخص کردند، با همراهی شخص ایشان به خاک سپرده شد و برای اولین بار بر فراز قبرها به فرمایش امام سجاد(علیه السلام) شواهدی ساختند، تا اثر آنها محو نگردد.
بنی اسد برفراز مزار امام حسین (علیه السلام) سقفی حصیری روی چهار ستون از تنه درخت خرما بنا کردند، و دور از انتظار نیست که مانند یا شبیه آن را بر فراز مزار ابا الفضل حضرت عباس(علیه السلام) نیز قرار داده%DB%8C%D9%86-2-350×234.jpg” width=”350″>
پی نوشت ها؛
۱. عبدالامیر قریشی، تاریخ العتبة العباسیة المقدسة، باب اول، نک: تاریخ طبری، ۵/۹۶.
۲. قریشی، بابا اول؛ دانشنامه عتبات، ۸/۲۵۸.
۳. کلیدار، ۱۶۸.
۴. قریشی، ۱۷۱-۱۷۲؛ کرباسی، محمد صادق، دائرةالمعارف الحسینیة، ۱/۲۹۷؛ آل طعمه، سلمان هادی، تراث کربلا، ۶۲.
۵. کلیدار، ۱۸۳-۱۸۴.
۶. همان، ۱۸۶؛ کرباسی، ۲/۳۹-۴۷.
۷. برای اطلاع بیشتر از روند ساخت و توسعه حرمین شریف می توانید به قریشی، باب اول کتاب؛ کرباسی، جلد ۱ و ۲ دائرة المعارف؛ کلیدار، صفحات ۳۵-۵۰ مراجعه کنید.
منبع:شبستان