ایران اعلام کرده که به کنسرسیومی که سوخت تولید کند و نیاز کشورهای منطقه از جمله عربستان و امارات را تامین کند میتواند کمک کند ولی این موضوع از بحث غنی سازی بومی توسط خود ایران کاملا مجزاست.
سرویس بین الملل-مجید رفیعی: با برگزاری پنج دور از مذاکرات ایران و آمریکا موضوع غنی سازی ایران به عنوان یکی از مهمترین مسائل در این گفتوگوها مطرح است.
مساله اصلی در این زمینه این است که ایران خواهان حفظ غنی سازی بومی در داخل کشور است. غنی سازی بخشی از فرایند چرخه سوخت است که بومی نگه داشتن آن باعث حفظ ظرفیت بومی چرخه سوخت نیز هست.
طیف تندرو در دولت ترامپ مانند «مارکو روبیو» وزیر خارجه و مشاور امنیت ملی اگرچه در ابتدا مدعی بود که برنامه هستهای ایران باید به صورت کامل برچیده شود (مدل لیبی) در حال حاضر میگویند که ایران نباید برنامه غنی سازی بومی داشته باشد.
در واقع اگرچه در ابتدا بحث آن روی چرخه سوخت بود ولی به موضوع غنی سازی تقلیل یافته است. این همان مدل هستهای امارات است که بر اساس آن و مطابق قرارداد ۱۲۳ وزارت انرژی آمریکا، حق غنی سازی برای یک کشور به رسمیت شناخته نمیشود و باید اورانیوم غنی شده مورد نیاز را وارد کند.
طبق دو اصل طلایی این توافق، یک کشور نباید ۱. حق غنی سازی و ۲. بازفرآوری پلوتونیم را داشته باشد.
اما موضع ایر>
ایران اعلام کرده که به کنسرسیومی که سوخت تولید کند و نیاز کشورهای منطقه از جمله عربستان و امارات را تامین کند میتواند کمک کند ولی این موضوع از بحث غنی سازی بومی توسط خود ایران کاملا مجزاست.
حتی در یک کنسرسیوم، آنچه برای ایران حائز اهمیت است «غنی سازی در داخل» خواهد بود. یعنی فرایند غنی سازی تحت هر کنسرسیومی در داخل ایران انجام شود.
در این زمینه یک منبع بلندپایه سیاسی در تهران به امواج مدیا گفته بود: «(کنسرسیوم) ایده خوبی است و جمهوری اسلامی ایران میتواند آن را بررسی کند؛ البته به شرط آنکه جایگزین غنیسازی مستقل ایران نباشد.»