به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، محرم که میرسد، دل آدم حال و هوای دیگری پیدا میکند. انگار نام حسین علیهالسلام خودش دل را میشکند و آدم را به فکر میبرد. این روزها بیش از هر وقت دیگری، انسان احتیاج دارد یادش بیاید که کربلا فقط یک حادثه در تاریخ نبود؛ یک راه بود، راهِ عشق، وفاداری، گریه و ایستادن کنار حق. در همین فضا است که سخن امام رضا علیهالسلام به ابن شبیب، مثل یک چراغ روشن جلوی دل میایستد و مسیر رسیدن به خدا را نشان میدهد.
بنابر روایت تسنیم، این روایت را شیخ صدوق در مجلس ششم از «امالی» خود نقل میکند.
امام رضا علیهالسلام در آغاز این مسیر، از اشک و اشکریختن میگویند و میفرمایند: «یَا ابْنَ شَبِیبٍ إِنْ بَکَیْتَ عَلَی الْحُسَیْنِ ع حَتَّی تَصِیرَ دُمُوعُکَ عَلَی خَدَّیْکَ غَفَرَ اللَّهُ لَکَ کُلَّ ذَنْبٍ…»؛ یعنی اگر برای حسین گریه کنی و اشکت روی صورتت جاری شود، خدا گناهانت را میبخشد. این گریه فقط اشک چشم نیست، بلکه راهی است برای نرم شدنِ دل و سبک شد. این یعنی یکی شدن با آنها، در تمام حالات زندگی. و تمام این مسیر، در نهایت به یک اصلِ بزرگ میرسد که امام بر آن تأکید دارند: «وَ عَلَیْکَ بِوَلَایَتِنَا»؛ یعنی مواظب باش که همیشه ولایت ما را در قلب خود نگه داری، چرا که ولایتِ عترت، همان قطبنمایی است که تمام زندگی را به سمت حق هدایت میکند.
در پایان، امام با یک حقیقتِ شگفتانگیز، امیدِ دلهای عاشق را زنده میکنند و میفرمایند: «فَلَوْ أَنَّ رَجُلًا تَوَلَّی حَجَرًا لَحَشَرَهُ اللَّهُ مَعَهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ»؛ یعنی اگر کسی حتی سنگی را دوست بدارد، خدا او را در قیامت با همان سنگ محشور میکند. پس اگر دل ما در این دنیا به حسین و اهلبیتش بسته باشد، امید داریم که روز قیامت هم در کنار محبوبمان، در میانِ آنها محشور شویم.