به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در میان آیینهای محرم، برخی سنتها با صدا شناخته میشوند همچون نوحهخوانی و تعزیه، برخی دیگر با حرکت، مانند نخلگردانی و دستههای عزاداری. اما سنتی وجود دارد که روایت واقعه عاشورا را از طریق تصویر به مخاطب منتقل میکند؛ هنری که سالها در میدانها، تکایا، حسینیهها و قهوهخانههای ایران حضور داشت و امروز کمتر از گذشته دیده میشود؛ هنر «پردهکشی».
بنابر روایت ایسنا، پردهکشی سنتی است که در آن پردههای بزرگ نقاشیشده با مضامین عاشورایی در معرض دید مردم قرار میگرفت و پردهخوانان داستان کربلا را با تکیه بر تصاویر روایت میکردند. پژوهشگران هنرهای سنتی معتقدند پردهکشی را باید یکی از شاخههای مهم نقاشی مردمی ایران دانست.
پردههای عاشورایی را میتوان یکی از مهمترین جلوههای هنر مردمی ایران دانست. این آثار معمولاً روی پارچه یا بومهای بزرگ نقاشی میشدند و مجموعهای از روایتهای کربلا را در یک قاب به نمایش میگذاشتند. پردهخوانان در برابر این آثار میایستادند و باشستهای تخصصی در سالهای اخیر توجه دوبارهای به این هنر جلب کرده است، اما همچنان خطر فراموشی آن وجود دارد.
شاید مهمترین پرسش این باشد که آیا پردههای عاشورایی تنها به اشیایی برای نمایش در موزهها تبدیل خواهند شد یا میتوان بار دیگر آنها را به متن زندگی فرهنگی جامعه بازگرداند؟ پاسخ به این پرسش، نه فقط برای تاریخ هنر، بلکه برای آن بخشی از میراث عاشورایی ایران اهمیت دارد؛ میراثی که قرنها روایت کربلا را بر تار و پود پارچه نقش زده و در حافظه جمعی ایرانیان ماندگار کرده است.