چگونه روایت‌های تغییر ناگهانی، حرکت خشونت پرهیز را فلج می‌کنند؟ / فراتر از صندلی رزا پارکس؛ اپیستمولوژیِ مقاومت و فضیلتِ «تکرارِ بی‌پاداش»

 گروه اندیشه: جین تئوهَریس استاد علوم سیاسی در کالج بروکلین نیویورک است. مطلب حاضر که در سایت دانشکده منتشر شده، گزارش مختصری از منبع Theoharis, Jeanne. “What We Get Wrong about the Montgomery Bus Boycott – and What We Can Learn From It”. The Guardian, ۲۰۲۵. است.نکته آن است که مطلب حاضر نشان می دهد در جنبش های دارای اصالت هویتی خشونت پرهیز، در برابر جنبش های هرج و مرج طلب خشونت گرا، چگونه رفتارهای آرام و خشونت پرهیز در نهایت منتهی به تامین حقوق سیاهان در آمریکا شد. اما نکته آن است که این حقوق تنها با یکی دو سال عمل هیجانی تامین نشد، بلکه قبل از تامین حقوق سیاهان، چند دهه قبل از آن حرکت ضد تبعیض نژادی به روش های مسالمت آمیز آغاز شده بود. تقلیل دادن سال ها مرارت و رنج برای دستیابی به حقوق توسط سیاهان به چند رفتار مهیج و هیجان انگیز، از نظر تئوهریس تقلیل دادن و نادیده گرفتن همه زحماتی است که جنبش سیاهtrong>

در اصل، آنچه اهمیت داشت پایداری و ممارست بود، غلبه بر ترس و تردید، تحمل بیکاری و آزار پلیس، دلسرد نشدن از کنش‌های به‌ظاهر بی‌ثمر، انتخاب درست در بزنگاه‌ها؛ همه‌ی این‌ها بود که در نهایت سرنوشت‌ساز شد. البته سازماندهی و مشارکت سیستم داوطلبانه‌ی همسفری هم بود که امکان دوام تحریم را فراهم کرد.

تئوهریس یادآوری می‌کند حفظ تاریخِ مقاومت و کنار گذاشتن تصور غلطِ «پیروزیِ یک‌شبه» امروز بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد، چرا که تغییر از دلِ «نه» گفتن‌های پی‌درپی و پافشاری‌های بی‌پاداش شکل می‌گیرد. هیچ‌کس نمی‌داند گشایش در کدام لحظه فرا می‌رسد، درست مانند آب که نمی‌داند چه زمانی بر سنگ اثر می‌کند، اما راه خود را با استمرار و پشتکار می‌یابد.

۲۱۶۲۱۶