به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از سایت اندیشه ما، در این سلسله جلسات، نسبت انسان با سرزمین، مسئولیت اخلاقی در قبال وطن و منابع ارزشی حب وطن در ادبیات اسلامی و… با بیانی روشن و قابل استفاده تبیین شده است. محقق داماد در نخستین جلسه خود با استناد به آیات آغازین سوره «بلد» و سنت پیامبر اکرم (ص)، وطندوستی را امری قدسی و از نشانههای ایمان و اصالتِ ولادت برمیشمارد. او با مرور آرای مفسران بزرگی چون ابوالفتوح رازی، تبیین میکند که عشق به زادگاه نه تنها با نگاه امتگرا تضاد ندارد، بلکه ریشه در سیره نبوی داشته و جزء جداییناپذیرِ هویت یک مؤمنِ تمدنساز است. جلسه اول سخنان این اندیشمند فرزانه را در ادامه می خوانید:
****
«أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ، بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَا ایشان هم در میان بگذار. اندکی بعد رسول خدا وارد شدند و همان پرسش و پاسخ تکرار شد. پیامبر وقتی پاسخ و توصیفات أُصَیْل را درباره مکه شنیدند، او را از ادامه گفتارش منع فرمودند و یک جمله عجیبی گفتند؛ فرمودند: «حَسْبُکَ یَا أُصَیْلُ! لَا تُحْزِنَّا»؛ یعنی ای أُصَیْل، بس است! دیگر بیش از این مرا محزون نکن… مرا به یاد وطنم انداختی و الان دوباره آن حالت دلتنگی برای من زنده شد.
بله رفقا، وطندوستی مرام و شعار پیغمبر اسلام بوده. ما هم مسلمانیم و پیرو همین مکتب، و همانطور که در این حدیث شریف آمده، ارتباط ناگسستنی بین مسلمانی و ایمان با وطندوستی وجود دارد؛ «حُبُّ الْوَطَنِ مِنَ الْإِیمَانِ». پاینده ایران، زنده باد ایران. وَ السَّلَامُ عَلَیْکُمْ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَکَاتُه.
216216