عصرايران؛ ناصر فکوهی (انسان شناس) – مشاهدهٔ بخشی از سخنان اخیر آقای بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه، از هر آنچه در چند ماه اخیر به مثابهٔ موضعگیریهای بیمسئولیت، خطرناک و سبکسرانه در موقعیت بحران کنونی، خوانده بودم، برایم شگفتآورتر بود.
سقوط اندیشه و روح یک انسان، آن هم انسانی که خود را دارای رسالت روشنگری و انتقال خِرد به دیگران میداند و شاید به همین دلیل نیز هر روز در رسانههای جمعی حاضر و مشغول به درس اخلاق و اندیشه دادن به مردم است، بهشدت آزارم داد.
با خود گفتم: چگونه ممکن است کسی بویی از خِرد بُرده باشد و درک نکند که در شرایط امروز که بیگانگان وحشی و بیرحم برای ویرانی کشور حمله کردهاند، و مردم ما در حال له شدن زیر فشارهای بیرونی و درونی هستند و شدیدترین نومیدیها و زخمهای روحی و جسمانی را تحمل میکنند تا بتواند روی پای خود بایستند و فرهنگ هزاران سالهٔ ایران را بر جای نگه دارند، ما باید با تمام توان خود از چنین سخنان تفرقهافکن و دشمنساز و ویرانگری پرهیز کنیم؛ چگونه چنین آب به آسیاب دشمنان میریزند و فشار عصبی خُردکنندهای را بر هر آن کس که عقل و هوشی داشته باشد وارد میکنند؛ مگر آنکه هم سخنران و هم برنامهریزِ چنین برنامههایی قصد و عمدی در کارشان باشد که ما از آن بیخبریم.