زنی که با صورت کبود،چند لباس وکودکی درآغوش ازخانه فرار میکند،بیش ازهرچیزبه یک درِ باز نیاز دارد؛دری که پشت آن امنیت باشد، نه سؤال و سرزنش و اجباربه بازگشت؛خانههای امن قراراست همان در باشند،اما حالا این پناهگاههای محدود یکی یکی درحال کمشدن هستند.
مهدی توحیدی
زنی که با صورت کبود،چند لباس وکودکی درآغوش ازخانه فرار میکند،بیش ازهرچیزبه یک درِ باز نیاز دارد؛دری که پشت آن امنیت باشد، نه سؤال و سرزنش و اجباربه بازگشت؛خانههای امن قراراست همان در باشند،اما حالا این پناهگاههای محدود یکی یکی درحال کمشدن هستند؛ اتفاقی که میتواند برای زنانی که در معرض خشونت قرار دارند، فاصله میان «فرار از خطر» و «بازگشت به همان خطر» را کوتاهتر کند.
خانههای امن زنان در کشور از ابتدا هم شبکهای گسترده و فراگیر نبودهاند؛مراکزی محدود که قرار بوده در بحرانیترین لحظه زندگی یک زن،امکان اسکان موقت، حمایت روانی، مددکاری، خدمات حقوقی و در مواردی زمینه بازگشت او به زندگی مستقل را فراهم کنند؛اما حالاهمین ظرفیت محدود نیز با بحران مواجه شده است.