امیرعباس واسعیزاده
خوشحالی زائدالوصف جواد نکونام بعد از پیروزی بر پرسپولیس واقعا عجیب بود.
بازی بزرگ هفته یک نمایش ضعیف و پرانتقاد از دو تیم بود که به صورت طبیعی، مربیان مسئول اول این نمایش و نتیجه هستند. مسابقهای که ۲ بزرگ مدعی با لشکری از ستارههای چندصدمیلیاردی، هیچ صحنه جذابی خلق نکرده و عملا برنامهای برای پیروزی و گل نداشتند. صرفا به زمین آمده و میخواستند با نباختن از زمین بیرون بروند. حالا این وسط اگر به روال فوتبال ایران، اتفاقی افتاد و کسی سوتی داد، شاید بشود پیروز هم شد!
این سناریو دقیقا در تبریز تکرار شد. صد البته که پیروزی در ورزش باعث شادی میشود و از این بابت نمیتوان کسی را مواخذه کرد اما نوع شادی جواد نکونام با توجه به عملکردش در این بازی، واقعا عجیب بود. او جوری مشتها را گره کرده و فریاد میکشید که هر کس بازی را ندیده بود، گمان میکرد شخص سرمربی با استفاده از ابزارهایی که در اختیار دارد باعث این نتیجه شده است!