گروه اندیشه: مطلب استفانی موپا در نشریه لوموند، و ترجمه و انتشار آن در کانال ترجمان با نگاهی ریشهشناسانه به مفاهیمی همچون «حقوق بشردوستانه»، «دکترینهای نظامی» و «فلسفه قدرت»، در پی تبیینِ گذار از نظم حقوقیِ مدرن به دوران زور عریان را تحلیل کرده است. این متن به واکاوی «دستور زبان جدید جنگ» و فروپاشی توازن میان قانون و ترور میپردازد. متن حاضر با کالبدشکافی ادبیات سیاسی ترامپ، از فروپاشی نمادین «حقوق بینالملل» در برابر «منطق انتقام» پرده برمیدارد. نویسنده با استناد به آرای متخصصان راهبردی، هشدار میدهد که ما در حال بازگشت به عصر پیش از منشور سازمان ملل هستیم؛ جایی که قانون، نه یک ضرورت، بلکه «زائدهای مزاحم» تلقی میشود. این تغییر پارادایم، با عادیسازی خشونت علیه زیرساختهای غیرنظامی، نهتنها توازن قوا، بلکه «انسانیت مشترک» را در مسلخ دکترینهای جنگی امپریالیستی و سیاستِ مصونیتِ مطلق قربانی میکند. این مطلب کوتاه را در ادامه می خوانید:
در سال ۲۰۰۶، ارتش اسرائیل ضاحیه، حومه شیعهنشین بیروت، را آنچنان بمباران کرد که شمار زیادی از غیرنظامیان آسیب دیدند و استفاده نامتناسب اسرائیل از زور و هدفگیری عمدی غیرنظامیان، وسیعاً مورد انتقاد قرار گرفت.
فیلیپ لازارینی، رئیس پیشین آژانس امداد و کاریابی سازمان ملل برای آوارگان فلسطینی، که شاهد تخریب مقر این نهاد در بیتالمقدس توسط ارتش اسرائیل در سال ۲۰۲۶ بود و از دست رفتن «۴۰۰ همکار» خودش را در جریان جنگ غزه به چشم خودش دید، گفت: نقضهای فاحش حقوق بینالملل در درگیریها چیز جدیدی نیست. آنچه جدید است، احساس مصونیت کامل سیاستمدارانِ جنگطلب است؛ اینکه قوانین بهراحتی نادیده گرفته میشوند.
216216