داریوش مهرجویی از مهمترین فیلمسازان تاریخ سینمای ایران بود؛ کارگردانی که از «گاو» تا «هامون» و «مهمان مامان»، همواره سینما را به بستری برای روایت انسان، جامعه و بحرانهای زندگی تبدیل کرد.
به گزارش پایگاه خبری موزه سینمای ایران، ناصر ارباب در یادداشتی در خبرگزاری صبا نوشت : وقتی از شکلگیری سینمای مدرن ایران صحبت میشود، نام داریوش مهرجویی را نمیتوان نادیده گرفت؛ فیلمسازی که در دهه ۴۰ با «گاو» مسیری متفاوت را در سینمای ایران آغاز کرد و در ادامه، میان ادبیات، فلسفه، مسائل اجتماعی و زندگی روزمره پل زد. مهرجویی در طول بیش از پنج دهه فعالیت، فیلمهایی ساخت که هر کدام بخشی از دغدغههای فکری و اجتماعی او را نمایان میکردند؛ از فقر و مناسبات اجتماعی گرفته تا بحران هویت، تنهایی، عشق، خانواده و سرگشتگی انسان معاصر.
سینمای مهرجویی در عین ارتباط با جریانهای روشنفکری، هیچگاه کاملاً از جامعه و زندگی مردم فاصله نگرفت. او میتوانست یک داستان فلسفی و پیچیده را به زندگی شخصیتهایی گره بزند که مخاطب با آنها احساس نزدیکی میکرد. همین ویژگی باعث شد فیلمهایش هم برای منتقدان محل بحث باشند و هم برای مخاطب عام قابل پیگیری.