پرویز البرز با نگاهی به آثار زرینکوب، از سفر او در جاده تاریخ و اساطیر میگوید؛ جستوجویی برای یافتن جهانی انسانی، فراتر از مرزها و سرشار از صلح، وجدان و عشقِ متعالی.
یادداشت مهمان، پرویز البرز، استاد دانشگاه: ارادت قلبی بنده به استاد زرینکوب به دوران ورود به دانشگاه بازمیگردد. ما که آن دوره تحصیلی را طی کرده و به دانشگاه آمده بودیم، وجود زرینکوب را بسیار برجسته، درخشان و الهامبخش یافتیم. ایشان همواره در حمایت از جوانان، دستگیری علمی و راهنمایی پژوهشگران، بذل محبتی ویژه داشتند. بنده از عاشقان بیبدیل استاد و همسر والامقامشان، بانو قمر آریان، بودم که هر دو حق استادی بر گردن من داشتند؛ و خوشبختانه این رشته مهر و مودت با آن خانواده گرامی، در طول سالیان متمادی – از طریق رفتوآمدهای مداوم با همراهی دوستان عزیزی چون آقای ناهید و آقای والیزاده – هرگز گسسته نشد.
زهی خرسندی که یاد و خاطره آن بزرگمرد – که همواره در دلهای عاشقان، شاگردان و پژوهشگران زنده و جاری است – بار دیگر به این صورت زیبا و شایسته تجدید میشود.