عصر ایران ؛ علی خیرآبادی – برای ما نسل جدیدی که تصویر روشنی از پرویز قلیچخانی در حافظه ندارد، شاید نوشتن از او بهعنوان بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران اغراقآمیز به نظر برسد؛ اما فوتبالی که از نسلِ روایتها به نسلِ تجربه رسیده، بیتردید نام قلیچخانی را با احترام و هیبت به یاد دارد. ما اگر فوتبالی شدهایم، اگر از فوتبال فقط نتایج و جدولها و جامها را ندیدهایم و چیزی از معنا، شخصیت و شکوه آن هم فهمیدهایم، ردی از کلمات حمیدرضا صدر را با خود حمل میکنیم؛ و شاید به همین دلیل است که وقتی از قلیچخانی حرف میزنیم، ناخواسته از منظر صدر نگاه میکنیم.
او درباره انتخاب قلیچخانی برای تیم منتخب تاریخ فوتبال ایران نوشته بود: «سیستم تیم من در میانه زمین، یک بازیکن قدرتی خواهد بود و یک بازیکن نقش بازیساز را هم خواهد داشت؛ نفر اول پرویز قلیچخانی مدنظر من است که احتمالا بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران است، ضربههای سر را میزند و در نبردهای فیزیکی درگیر میشود و اگر جلوتر رود شوتهای سهمگین میزند و ضربه ایستگاهی میزند و یک رهبر واقعی است.»
اما قلیچخانی فقط یک بازیکن بزرگ نبود؛ او یک «پدیده» بود، از آن دست بازیکنانی که فوتبال را از زمین جدا نمیکنند، بلکه خودِ زمین را به میل خویش بازآفرینی میکنند. ابراهیم افشار، روزنامهنگار باسابقه ورزشی و اجتماعی، او را روزی به «باد» تشبی const randomIndex = Math.floor(Math.random() * newsList.length);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();