گروه اندیشه: دکتر رضا اکبری، پژوهشگر تاریخ در دانشگاه آمریکن در واشینگتندیسی است. این گزارشی است از نسخهی کامل مقالهی اخیر او که خلاصهای از آن با مشخصات زیر منتشر شده است:
Akbari, Reza H. “‘Unconditional Surrender’ Is Always an Illusion.” Foreign Policy. March ۳۰, ۲۰۲۶
گزارشی از پژوهش که در سایت دانشکده منتشر شده با نگاهی نقادانه، به واکاوی دکترین «تسلیم بیقید و شرط» در سیاست خارجی ایالات متحده میپردازد. اکبری استدلال میکند که اصرار بر پیروزی مطلق و محو کامل دشمن، نه یک ضرورت استراتژیک، بلکه اسطورهای برآمده از روایتهای سادهسازیشده تاریخی است. مطلب اکبری در درون خود یک مسئله بسیار مهم را نهفته دارد. بعد از جنگ جهانی دوم، و اشغال ژاپن و آلمان، امکان تحقق چنین سناریوی مشابهی در افغانستان و عرنوان زبانی سیاسی عمل کرده است؛ زبانی برای ایجاد رضایت عمومی، حفظ روحیه، و توجیه هزینههای عظیم انسانی و مادی.
در نهایت، کدام سرباز یا شهروند حاضر است خون، عرق و اشک خود را برای شعار یک سیاستمدار درباره «مماشات ناگزیر در آینده» بدهد، نه وعده «نابودی کامل دشمن»؟
تاریخ بارها نشان داده که حالت نخست به واقعیت پایان جنگها نزدیکتر است، اما این دومی است که تخیل را برمیانگیزد، ارادهی جنگیدن را حفظ میکند و به فداکاریهای هولناک معنا میبخشد. چنانکه اکبری در پایان نتیجه میگیرد: «تاریخ بارها و بارها حقیقتی تلخ را یادآور شده است: جنگها محدودیتهای جدی دارند، و جستوجوی پیروزی کامل بهندرت — و شاید هرگز — به نتایجی روشن، سریع و قطعی منجر میشود.»
۲۱۶۲۱۶