در سالهای گذشته، مساجد نقشی فراتر از محلی برای اقامه نماز داشتهاند. این مکانهای مقدس، زمانی مرکز زندگی اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، نظامی محلهها بودند.
به گزارش سرویس سیاسی تابناک، مساجد، محلی برای تربیت کودکان، برگزاری کلاسهای عقیدتی، سیاسی، ورزشی و هنری، و نقطهای برای ارتباطات بانوان و مردم محله و منطقه به شمار میرفتند. زنان و مردان و کودک و نوجوانان در این مکانها قرآن میآموختند، گرد هم میآمدند تا برای نیازمندان کمک جمعآوری کنند، صندوقهای خیرات ایجاد کنند و از مشاورههای اجتماعی و فرهنگی بهرهمند شوند.
حتی فعالیتهای علمی، اردوهای زیارتی و سیاحتی و برنامههای گردشگری نیز بخشی از برنامههای مساجد بود. از طرفی محلی برای بیان اعتراض و انتقادات به مراکز و نهادها و ادارات به امام جماعت و پیگیری وی بشمار میرفت و کاهش تنشهای اجتماعی قابل رویت بود. اما امروز با مساجدی مواجهیم که دربهایشان بسته است و فضایی خاموش دارند. دیگر خبری از جنبوجوش کودکان، گردهماییهای مردان و زنان و فعالیتهای متنوع اجتماعی نیست.
برای فعالیتهای اختصاصی سازمان تبلیغات اسلامی پیشبینی شده است، از جمله: ۵۰۰ میلیارد تومان برای طرح مسجد محوری/ ۳۰۰ میلیارد تومان برای گسترش سنت اعتکاف نوجوانان و جوانان/ ۱,۰۰۰ میلیارد تومان برای توسعه فعالیتهای قرآنی و موسسات قرآنی/ ۳۴۰ میلیارد تومان برای رویدادهای فرهنگی و دینی جریانساز.
از سوی دیگر، ستاد اقامه نماز با ۹۸ میلیارد تومان بودجه عمومی و ۲۰۰ میلیارد تومان بودجه اختصاصی، تمرکز خود را بر «گسترش فرهنگ اقامه نماز» قرار داده است. همچنین، ستاد امر به معروف و نهی از منکر علاوه بر ۱۵۵ میلیارد تومان بودجه عمومی، ۱۰۰ میلیارد تومان بودجه اختصاصی برای تقویت این فرهنگ در اختیار دارد.