اگر تا به حال سعی کرده باشید کنسول محبوب دوران کودکی را به یک تلویزیون یا مانیتور جدید متصل کنید، احتمالاً از آنچه دیدهاید ناامید شدهاید. این مسئله هنگام اجرای نسخههای پورت شده روی سیستمهای مدرن وجود ندارد، اما در سختافزارهای اصلی و قدیمی، فوراً به چشم میآید. هرچند سادهترین راه این است که این موضوع را به نوستالژی نسبت دهیم، اما دلیل اینکه بازیهای رترو آنگونه که در خاطرات شماست به نظر نمیرسند، پیچیدهتر از این حرفهاست.
در واقع، آن بازیها اصلاً برای نمایش روی نمایشگرهای تخت امروزی طراحی نشدهاند. بازیهای دهه ۸۰، ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، بر اساس تکنولوژی غالب نمایشگرهای زمان خود، یعنی همان تلویزیونهای قدیمی CRT طراحی شده بودند. این موضوع نشان میدهد که چگونه تکنولوژی و تغییرات آن، میتواند بر یک فرم هنری اثر بگذارد. آن ناهماهنگی که هنگام بازگشت به بازیهای محبوب قدیمی حس میکنید، نتیجهی اجرای بازی خارج از بستر و محیطی است که در ابتدا آن را تجربه کرده بودید.