گروه دانشگاه «خبرگزاری دانشجو»-یادداشت دانشجویی*؛ از ابتدای مذاکرات (اگر عمر آن را به دو سال اخیر نسبت دهیم) شاهد سیاستهای یکی به نعل و یکی به میخ 5+1 به سرکردگی آمریکا در قبال کشورمان بودهایم. از تحریمهای به اصطلاح غیرهسته ای که درست پس از توافق ژنو (بخوانید تحمیل ژنو) سر برآورد تا لحن بی ادبانه ی رئیس جمهور (مودب و باهوش!) آمریکا و تهدیدهای مسئولان درجه دو و سه استکبار جهانی و دخالتهای گستاخانه اسرائیل و….
فراز و نشیبهای هسته ای ایران و 5+1 در طول این دو سال آن قدر در ماکزیمم-که شادیهای دسته جمعی ملت را در پی داشت-و مینیمم-که نخبگان کشور را دلواپس ساخت- کش و قوس پیدا کرد تا جایی که مقام معظم رهبری که عدم خوشبینی خود به مذاکرات را در همان ابتدا به صراحت بیان کرده بودند در چند سخنرانی از تأکید بر خطوط قرمز نظام و انقلاب، عدم پذیرش ذلت مذاکرات زیر سایه تهدید، تکیه بر توان داخلی، ابلاغ سیاستهای اقتصاد مقاومتی و در نهایت فرمان صدور فکت شیت ایرانی شخصا سخن به میان آوردند.