به گزارش خبرنگار اجتماعی تابناک، شغلهای متفاوتی در شهرری میتوان پیدا کرد. مثل دکانهای کوچک سبزیفروشی کنار زمینهای کشاورزی. غروب روز پنجشنبه به سراغ بعضی از آنها رفتیم. ریشهای سفید و دستهای چروکخوردهاش نشان میدهد راهی طولانی رفته تا امروز به اینجا رسیده. یعنی به خیابانهای نزدیک به ضلع جنوبی حرم شاه عبدالعظیم و فروختن سبزی.
خوشاخلاق است و پیوسته لبخند بر لب دارد. بساط سبزیفروشیاش بد نیست. آن پشت زیر گونیهای مرطوب دستههای سبزی است و روی میز سمت خیابان، انواع سبزیخوردن دارد: ریحان بنفش و سبز، تره، شاهی… حتی برای چیدن و فروش کمتر از یک کیلو سبزی بحث نمیکند. به جایش تعریف میکند که: «من حدود 10 دوازدهیه است که سبزی میفروشم. این سبزیها هم مال زمینی است که خسته، آبخورده، مرطوب و خوشرنگ. برایشان مهم است که مشتری ثابت پیدا کنند. حتی مشتریهای روزهای جمعه یا پنجشنبهشان را که همیشه بهشت زهرا می آیند و سر راه سبزی میخرند، میشناسند. اما مهمتر از آن، این است که مشتری خریدهای فراوان انجام دهد. مثلا چند دسته نعناع بخواهد. چند دسته ریحان. چند دسته اسفناج. اینجاست که لبخند روی لبهایشان میآید.
در این دکانهای میان راه همه چیز ساده است. بدون حاشیه و زرق و برق. فقط لهجه متفاوت است که گاهی فضا را متفاوت میکند و شوقی که از امنیت کار کردن در سرزمینی غیر از دیار رها کرده و به امان خدا سپرده ی خود و رسیدن رزق در چشمها پیدا است.