یک پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان به خبرآنلاین میگوید: «اصل بنیادین باید این باشد که فناوری برای کودک طراحی شود، نه کودک برای فناوری. اگر نتوانیم برای کودک آینده حریم خصوصی، روابط انسانی، امنیت روانی، فرصت برابر و استقلال فکری فراهم کنیم، پیشرفت تکنولوژیک الزاماً به معنای پیشرفت کودکی نخواهد بود.»
به گزارش پارسینه به نقل از خبرانلاین، کودکی که در سال ۲۰۵۰ متولد میشود، احتمالاً جهانی متفاوت از امروز را تجربه خواهد کرد؛ جهانی که در آن هوش مصنوعی میتواند معلم و دستیار او باشد، الگوریتمها علایق و رفتارهایش را پیشبینی کنند و پزشکی دقیق و فناوریهای ژنتیکی شکل تازهای به سلامت و حتی تواناییهای انسان بدهند.
اما در کنار این امکانات، پرسشهای تازهای درباره حریم خصوصی، هویت، اختیار و برابری کودکان مطرح میشود؛ اگر فناوری بتواند از سالهای نخست زندگی، کودک را تحلیل و حتی آینده او را پیشبینی کند، حقوق کودک چگونه باید از استقلال و کرامت او محافظت کند؟
محمدمهدی سیدناصری، حقوقدان، مدرس دانشگاه و پژوهشگر حقوق بینالملل کودکان، در گفتوگو با خبرآنلاین از آینده کودکی در جهانی میگوید که هر روز هوشمندتر میشود.
اگر بخواهیم تصویری واقعبینانه از زندگی کودک متولد ۲۰۵۰ ترسیم کنیم، چه تفاوت بنیادینی با کودک امروز خواهد داشت؟