در گذشتهای نه چندان دور، تخته های سیاه بخش جدایی ناپذیر کلاسهای درس بودند که با وجود کاربرد گسترده، مشکلات فراوانی داشتند. نوشتن روی این نوع تختهها مستلزم استفاده از گچ بود که خود منبعی از دشواریها محسوب میشد؛ پاک کردن آن دشوار و زمانبر بود و ذرات گچ به راحتی روی دستها مینشستند و باعث ایجاد حساسیتهای پوستی میشدند. علاوهبر این، گرد و غبار ناشی از ساییده شدن گچ میتوانست به سیستم تنفسی آسیب بزند و شرایط نامناسبی برای دانشآموزان و معلمان فراهم آورد.
با گذشت زمان و پیشرفت فناوری، تختههایی به شکل وایتبرد پا به عرصه گذاشتند که نوشتن روی آنها با ماژیک انجام میشد و بسیاری از مشکلات قبلی را کاهش داد، اما هنوز در خصوص پاک شدن کامل رد ماژیک و دوام سطح تختهها ابهاماتی وجود داشت که نیاز به بهبود داشت.