تجربه جنگ روسیه و اوکراین و تعلیق تمام فعالیتهای تیمهای ملی و باشگاهی روسی از سوی فیفا و یوفا مقابل چشمانمان است، اما پرسشی ایجاد میشود که آیا فدراسیون فوتبال با چنین تجربهای اقدامی رسمی برای تعلیق اسرائیل انجام دادهاند و در این خصوص با فیفا نامهنگاری کردهاند؟
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در شرایطی که حمله نظامی رژیم صهیونیستی به خاک ایران، با موجی از واکنشهای رسمی و غیررسمی در فضای ورزشی کشور همراه شد، فدراسیون فوتبال ایران و در رأس آن مهدی تاج، همچنان در قبال یکی از مهمترین بحرانهای انسانی و حقوقی عصر حاضر، سیاستی منفعلانه در پیش گرفتهاند؛ موضوعی که حالا با گذشت حدود دو هفته از پایان جنگ ۱۲ روزه، بیشتر نمود پیدا کرده که تاج به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال چرا جز چند واکنش ظاهری، اقدامی عملی و رسمی انجام نداده است؟
رئیس فدراسیون فوتبال ایران که اکنون به واسطه جایگاهش در فوتبال ایران، نایب رئیسی کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) و عضویت در کمیته مسابقات فیفا را به دست آورده، با توجه به جایگاه بینالمللی خود، یکی از معدود مدیران ورزشی ایران است که ظرفیت ایفای نقش فعال در نهادهای تصمیمساز جهانی را دارد. اما برخلاف انتظار، در برابر حملات مرگبار اسرائیل به زیرساختهای شهرییم ملی و شکسته شدن برخی از شیشههای ساختمان فدراسیون فوتبال شده است.» اما حتی این آسیب مستقیم به زیرمجموعهای که او ریاستش را برعهده دارد، باعث نشد تا تاج از ابزارهای قانونی و بینالمللی برای مقابله با اسرائیل استفاده کند؟ اتفاقی که شاید اگر در هر کشور دیگری رخ داده بود، تبدیل به یک جو رسانهای بزرگ علیه کشور متجاوز شده بود.
سکوت تاج، آن هم در جایگاهی که میتوانست صدای ملت ایران در ساختار تصمیمگیر فوتبال جهان باشد، نهفقط یک فرصتسوزی بلکه نوعی چشمپوشی غیرقابل دفاع از مسئولیتی است که برعهده دارد. آیا این سکوت، ناشی از ترس از تقابل با فیفا و همپیمانان سیاسیاش است؟ پاسخ هرچه باشد، این حقیقت تغییر نمیکند که تاریخ علاوه بر گفتار، سکوتها را نیز بهدرستی ثبت میکند. سکوتی که حالا بیش از هر زمان دیگری، پررنگ شده است.