به گزارش خبرنگار بینالملل ایبنا، در ادبیات سنتی اقتصاد انرژی، نفت ۱۰۰ دلاری همواره بهعنوان «استاندارد طلایی» بحران شناخته میشود؛ عددی که معاملهگران را به هراس میاندازد و تیتر یک رسانهها میشود. اما این تحلیل یک خطای شناختی بزرگ دارد: نفت خام تنها یک ماده اولیه است که میتواند در انبارها ذخیره یا در تانکرهای نفتکش معلق بماند، بدون اینکه تأثیر فوری بر قیمت شیر یا نان داشته باشد.
برعکس، گازوئیل ۶ دلاری یک «شوک تحویل» است. گازوئیل سوخت «جریان» است؛ سوخت کامیونهایی که فروشگاهها را پر میکنند، تراکتورهایی که غذا تولید میکنند و کشتیهایی که تجارت جهانی را به حرکت درمیآورند. وقتی قیمت دیزل از سقف میگذرد، یعنی هزینه نهاییِ انتقال هر کالای ملموسی در اقتصاد افزایش یافته و تورم نه از روی تقاضا، بلکه از روی ضرورت در ساختار قیمتها حک میشود.