دیروز در گزارشی درخصوص سفر وزیر خارجه به چین، با اشاره به این گزاره بااهمیت، یعنی رایزنیهای سیاسی دوجانبه شکل گرفته در حاشیه اجلاس شانگهای و بریکس و ادامه فرایند در پکن، که میتواند به همافزایی و اشتراک نظر دو پایتخت بینجامد.
بهگزارش قدس آنلاین، دیروز در گزارشی درخصوص سفر وزیر خارجه به چین، با اشاره به این گزاره بااهمیت، یعنی رایزنیهای سیاسی دوجانبه شکل گرفته در حاشیه اجلاس شانگهای و بریکس و ادامه فرایند در پکن، که میتواند به همافزایی و اشتراک نظر دو پایتخت بینجامد، از ورود آرام اژدهای زرد به مناقشه منطقهای در غرب آسیا نوشتیم؛ تحلیلی که گفتههای وانگیی در دیدار با عراقچی به نوعی مُهر تأییدی بر آن بود. طبق گزارش رویترز، وزیر خارجه چین در ملاقات با همتای ایرانی ضمن «تأکید بر سیاست همیشگی پکن در حمایت از جمهوری اسلامی»، «از تهران و واشنگتن خواسته خویشتنداری نشان داده و با بازگشت به تفاهمنامه اسلامآباد، مذاکرات جدی را از سر بگیرند». مطالبه از طرفهای درگیر برای فعالسازی سازوکار مذاکره، بازگشایی هر چه سریعتر تنگه هرمز با هدف ثبات انتقال انرژی و زنجیرههای تأمین جهانی، استقبال از گفتوگوی ایران و کشورهای خلیج فارس و همچنین تأکید بر اینکه پکن نمیخواهد تنشها بیش از این به یمن و دریای سرخ گسترش پیدا کند، از دیگر موارد مورد اشاره مقام چینی بود.
وانگیی پیشتر و در حاشیه نشست بریکس در هند، با عراقچی رایزنی داشت. با این حال ملاقات ناگهانی اخیر که یک هفته پیش از نشست مورد انتظار شی جینپینگ و دونالد ترامپ، رؤسای جمهور چین و آمریکا در واشنگتن انجام شد، بهطور ویژه مورد توجه ناظران سیاسی قرار گرفته است. برخی رسانهها مانند رویترز مسائل مربوط به ایران و روابط مالی با چین را یکی از محورهای پینگ و ترامپ میدانند، اما همان گونه که گفته شد، عدهای دیگر حضور عراقچی در پکن را پردهای از مداخله و فعال شدن جدیتر اژدهای زرد در مناقشهای میدانند که با منافع آن گره خورده است. چنین گزارهای چقدر به واقعیت نزدیک بوده و آیا این وضعیت به نفع ایران است؟