یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵ – ۰۸:۰۱
یادداشت رسیده؛
تجمعات مردمی؛ الگوی راهبردی رهایی از خسران و پایداری جمعی
حوزه / در الگوی قرآنیِ سوره عصر، نجات حقیقی در گروی کنشهای اجتماعی است؛ جایی که تجمعات مردمی با تقویت ایمان و سازماندهیِ عمل صالح، از طریق «تواصی به حق و صبر»، جامعه را از انزوا و افول به سوی پایداری و رستگاری هدایت میکنند.
خبرگزاری حوزه | عصر در فرهنگ قرآنی، ظرف زمانهای است که انسان به خودی خود در آن به سوی افول و زیان (خسران) گام برمیدارد. سوره مبارکه عصر، نسخهای جامع و فراتاریخی برای خروج از این بنبست وجودی ارائه میدهد. نکته بنیادین این نسخه، ماهیت جمعی و اجتماعیِ ارکان چهارگانه نجات است. برخلاف الگوهای انزواگرایانه، این سوره نجات حقیقی را در پیوندگاهِ ایمان و عمل صالح با توصیه متقابل تعریف میکند. بر این اساس، تجمعات و کنشهای جمعیِ مردمی که با هدف صیانت از ارزشها و دستاوردهای اصیل شکل میگیرند، فراتر از یک گردهمایی ساده، الگویی راهبردی برای گذار از خسران به سوی فلاح (رستگاری) محسوب میشوند.
ابعاد چهارگانه این الگو: