جمعه ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ – ۱۰:۲۹
ندای بیامان در غیبت ۱۱۸۳ ساله؛ آیا قلبهای ما در برابر استغاثهی امام نرم شده است؟
حوزه / انقلاب امام زمان (عج)، انقلابی مردمی و مبتنی بر ارادهی ملت است؛ لذا ظهور ایشان، فراتر از یک اتفاق تاریخی، در گروی رسیدنِ ما به مرحلهای از پختگی و قدرت است که بتوانیم از امنیت ایشان پاسداری کنیم. در میان این انتظار، بزرگترین دشمن ما، سنگدلی و بیعاطفه شدن نسبت به تنهایی و آوارگیِ ۱۱۸۳ ساله حجت خداست.
به گزارش خبرگزاری حوزه، آیا ظهور، تنها یک وعدهی دور در افقِ تاریخ است یا سرانجامِ نیازِ فطریِ بشر به عدل و حقیقت؟ این واقعهی سترگ، نه فقط یک تغییر سیاسی، بلکه نقطهی عطفِ تکاملِ بشری و طلوعِ خورشیدِ عقلانیت و صلح بر زمین است؛ جایی که حقیقتِ دین و کرامت انسان، در سایهی عدلِ الهی شکوفا خواهد شد. اما پرسش اصلی اینجاست: سهم ما در وقوع این رویداد چیست؟ آیا انتظار، حرکتی منفعلانه است یا یک مهندسیِ دقیقِ تربیتی؟ در این باره، حجتالاسلام محمد شجاعی بیاناتی داشتهاند که در به تبیین این موضوع میپردازد.
امام حسین (علیهالسلام) هنگامی که همه یارانش کشته شدند، در تنهایی فریاد «هل من ناصرٍ ینصرنی» سر داد؛ و همین فریاد، دل چند نفر از لشکریان عمر سعد را شکست و نرم کرد، بهگونهای که به خدمت حضرت شتافتند.