۱۲:۵۳
کاربر آیفون در ایران معمولاً دو بار با یک برنامه روبهرو میشود: یکبار هنگام نصب و یکبار چند هفته بعد، وقتی آیکون سر جایش هست اما با لمس آن هیچ اتفاقی نمیافتد. این تجربهٔ تکرارشونده نشان میدهد صورتمسئله فراتر از پیدا کردن یک لینک دانلود است. پرسش واقعی این است که کدام برنامه اساساً به نسخهٔ نصبشده نیاز دارد و منبع نصب را بر چه مبنایی باید انتخاب کرد.
از سال ۱۳۹۶ اپل حذف گستردهٔ برنامههای ایرانی را آغاز کرد و در پاسخ به اعتراضها اعلام کرد بر اساس مقررات تحریمی ایالات متحده نمیتواند میزبان برنامههای مرتبط با کشورهای تحت تحریم باشد، آنها را توزیع کند یا با توسعهدهندگانشان رابطهٔ مالی داشته باشد. در موجهای بعدی، دامنهٔ حذف از سرویسهای مالی فراتر رفت و برنامههای فروشگاهی، حملونقل و خدماتی را هم در بر گرفت.
تفاوت بنیادی این وضعیت با اندروید در همین نقطه است. کاربر اندروید میتواند فایل نصبی را از هر منبعی دریافت و مستقیماً نصب کند، اما نصب برنامه در iOS به امضای دیجیتال معتبر گره خورده است. مارکتهای ایرانی این خلأ را با گواهیهای سازمانی یا روش Ad-Hoc پر میکنند؛ گواهیهایی که اپل بهصورت دورهای موارد خارج از چارچوب را در آنها شناسایی و باطل میکند. از کار افتادن همزمان چند برنامه و ظاهر شدن پیام تأییدنشدن برنامه، نتیجهٔ همین ابطال است، نه اشکال گوشی. این ناپایداری ویژگی ذاتی روش است و بهتر است از ابتدا در انتظارات لحاظ شود.