این یادداشت با تکیه بر چارچوب تحلیلی استخراج شده از مطالعۀ تطبیقی شش سند راهبردی ملی و با افزودن دو چالش خاصِ بافت ایران (مشکل امنیت جانی پژوهشگران و مسألۀ پیشگیری از حملات سایبری در تراز استاکسنت) به این پرسش پاسخ میدهد که آیا جمهوری اسلامی ایران میتواند چنین برنامۀ استراتژیکی بزرگی را به درستی تدوین و اجرا کند؟
این یادداشت نشان میدهد موفقیت در این مسیر به همترازی ظرفیتهای پایه (داده، رایانش، منابع انسانی)، ظرفیتهای سازمانی (حکمرانی، تأمین مالی، نهادهای میانجی) و بروندادهای راهبردی وابسته است، مشروط بر آنکه دو لایۀ حفاظتیِ منابع انسانی و زیرساخت دیجیتالی امن و ایمن بهعنوان شروط عرضیِ کل مدل طراحی و اجرا شوند. بااینحال، در صورت تداوم شرایط جنگی حاضر و تشدید تهدیدهای هدفمند علیه دانشمندان و زیرساختهای حیاتی کشور، دستیابی به این هدف با موانعی فراتر از ظرفیتسازی فنی روبهرو خواهد شد.