اعضای شورای امنیت آغاز دوباره گفتوگو درباره کمیته تحریمهای مرتبط با قطعنامه ۱۷۳۷ را در دستور کار قرار دادند. این تصمیم با ۱۱ رأی موافق، دو رأی مخالف روسیه و چین و دو رأی ممتنع(پاکستان و سومالی ) اتخاذ شد. نکته مهم آن است که این رأی، رأی به یک قطعنامه تحریمی جدید نبود؛ بلکه رأیی آیینی برای قرارگرفتن موضوع در برنامه کار شورا بود. قطعنامه ۱۷۳۷ که در ۲۳ دسامبر ۲۰۰۶ تصویب شد، کمیتهای را برای نظارت بر تحریمهای مرتبط با فعالیتهای هستهای و موشکی ایران ایجاد کرد و ممنوعیت انتقال برخی فناوریها، تجهیزات و مواد، مسدودسازی داراییها و محدودیتهای مرتبط با برنامه غنیسازی را دربر داشت.
<!– –>
<!– –>
<!– –>
ارجاع پرونده هستهای ایران به شورای امنیت و فعالسازی دوباره مسیر بررسی کمیته تحریمهای قطعنامه ۱۷۳۷ را نباید دو تحول جدا از یکدیگر دانست. این دو اقدام، در ظاهر در چارچوبهای متفاوتی رخ دادهاند: یکی از مسیر شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی و دیگری از طریق سازوکارهای شورای امنیت. اما در سطح راهبردی، هر دو در یک جهت حرکت میکنند: افزایش هزینههای اقتصادی، حقوقی و سیاسی برای تهران و فراهمکردن زمینهای که در صورت شکست فشارها، امکان اقدامهای سختتر امنیتی و نظامی را فراهم کند.