جمعه ۲۰ شهریور ۱۴۰۵ – ۱۰:۴۱
پاسخ به یک شبهه؛ چرا از خدا برای پیامبر (ص) درجات متعالی میخواهیم؟
حوزه/ برخی بر این گماناند که طلبِ «رفع درجات» برای پیامبر (ص) در ادعیه، به معنای نیازِ مقام نبوت به دعای مؤمنان است؛ اما با تکیه بر براهین عقلی و نقلی، روشن میشود که این عبارات نه «طلبِ ارتقا»، بلکه «خبر از کمال» و ابراز ادب بندگی در برابر حقیقتِ بینیازِ محمدیه است.
اشاره؛
ذکرِ صلوات بر محمد و آل محمد (ص) والاترین عمل در ترازویِ سنجش و کلید استجابتِ دعاست؛ سنتی قدسی که با هر بار شنیدنِ نامِ مبارکِ پیامبر اکرم (ص) بر زبانِ مؤمنان جاری میشود. با این حال، گاه پنداری نادقیق رواج یافته که این ذکر موجب ارتقای درجاتِ پیامبر (ص) میگردد؛ باوری که با کمالِ مطلقِ نبوی ناسازگار است. در این میان، یک شبههی کلامی به وجود آمده است: اگر پیامبر اکرم (ص) در اوج درجهی کمال است و فضلِ او به دعای ما محتاج نیست، پس چرا در ادعیه از خداوند میخواهیم «وارفع درجته» و مقامِ او را بالا ببریم؟ این پرسش محورِ بحثی دقیق گردیده است که حجتالاسلام حامد اسدی با استناد به آیاتِ قرآن، تفسیرِ المیزان و روایاتِ معتبر، به تبیین و پاسخِ آن پرداختهاند. در ادامه، متنِ کاملِ این بیانات تقدیمِ نگاه شما میگردد.