تکثر دیدگاهها، اگر در چارچوب نقد و استدلال باقی بماند، تهدید حقیقت نیست؛ یکی از راههای نزدیک شدن به فهم پیچیدهتر آن است.
نقطه مقابل این نگاه، جزماندیشی و تکفیر است. تکفیر در معنای گسترده سیاسی و اجتماعیاش فقط یک حکم مذهبی نیست؛ یک منطق برای بیرون راندن دیگری از میدان گفتوگوست
<!– –>
<!– –>
<!– –>
بحث بر سر این نیست که از فلان سیاستمدار یا فلان رئیسجمهور سابق دفاع کنیم. مسأله مهمتر از اشخاص است؛ مسأله دفاع از اصل گفتوگو، حق اظهارنظر و امکان چندصدایی در جامعه است.
رؤسایجمهور سابق، برخلاف بسیاری از افرادی که امروز درباره مسائل کشور اظهارنظر میکنند، سالها مسئولیت اجرایی در بالاترین سطح داشتهاند. آنها تصمیم گرفتهاند، با مسائل واقعی کشور مواجه بودهاند، مسئولیت پذیرفتهاند و بخشی از تاریخ سیاسی و اجرایی این کشور را ساختهاند. ضمن اینکه باید توجه داشت آن ها این اعتبار را با رأی اکثریت جامعه به دست آورده اند.