از سهمیه المپیک تا قعر آسیا؛ تنها ۴۰ ماه طول کشید تا بسکتبال ایران از بلندترین قلههای افتخار به عمیقترین درههای ناکامی برسد. در دورهای که با شعار نسلسازی و تحول آغاز شد، فدراسیون جواد داوری به شکلی بیسابقه، رکورد شکست در تمامی ردهها، تورنمنتها و ساختارها را درو کرد؛ دقیقاً بهطور میانگین، یک ناکامی در هر ماه!
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، بسکتبال ایران تا پیش از سال ۱۴۰۱، یکی از ورزشهای پرمدال و معتبر در سطح قاره آسیا به شمار میرفت؛ افتخاراتی مانند سهمیه المپیک توکیو از مسیر جام جهانی ۲۰۱۹ چین، این جایگاه را تثبیت کرده بود. اما از لحظهای که مدیریت فدراسیون به جواد داوری سپرده شد، مسیر این ورزش نهتنها صعودی نبود، بلکه وارد فاز سقوطی بیوقفه شد.
حالا و پس از گذشت ۴۰ ماه از آغاز این دوره مدیریت، کارنامهای تلخ پیشروست؛ ۴۰ ماه و دقیقاً ۴۰ ناکامی بزرگ، از دست رفتن سهمیههای جهانی، سقوط در آسیا، بیثباتی در داخل و فرسایش معنوی یک جامعهی ورزشی که زمانی افتخار قاره بود. گزارشی پیشرو، مرور مستندی است از تمام شکستهایی که طی این دوره رقم خورده و بسکتبال ایران را در تاریکترین روزهای خود فرو برده است.
*ناکامیهای سال ۱۴۰۱
۱. حذف از رقابتهای ان سه سال
۳۵. سه مدیر روابط عمومی در سه سال؛ وضعیت فعلی: نامشخص!
۳۶. استعفا، کنارهگیری یا عزل بیش از ۱۰ نیروی سازمان لیگ
۳۷. نبود شفافیت مالی و آییننامهای در لیگها
۳۸. فرمت متغیر لیگها؛ انحلال تیمهای باسابقه
۳۹. سقوط رتبه جهانی ۳×۳ به جایگاه ۷۹ جهان
۴۰. حذف بسکتبال ایران از تورنمنتهای سنتی مثل ویلیام جونز
شاید هیچگاه سابقه نداشته که یک فدراسیون ورزشی، در بازهای کمتر از چهار سال، چنین گسترهای از ناکامی، بیثباتی و انزوا را تجربه کند. وعده نسلسازی در بسکتبال، حالا بیشتر شبیه به سرابی است که پشت آن، زمین سوختهای از نتایج ویرانشده و فرصتهای از دسترفته پنهان شده است. بسکتبال ایران به یک بازنگری فوری نیاز دارد؛ پیش از آنکه عدد «۴۰ در ۴۰» به نمادی از سقوط تاریخی تبدیل شود.