سمیرا جعفری/ صبا، همایون اسعدیان را میشود از آن سینماگرانی دانست که حتی وقتی پشت میز مدیریت مینشیند، هنوز با عینک یک فیلمساز به سینما نگاه میکند؛ با حساسیت به قصه، مخاطب، حال جامعه و البته دردسرهای قدیمی این حرفه. گفتوگوی روزنامه صبا با او از خانه سینما و دغدغه معیشت سینماگران شروع شد و خیلی زود به جاهای جدیتری رسید؛ از پروانه ساخت و خودسانسوری تا تلویزیونی که به تعبیر او «خودش، خودش را از دور خارج کرد»، از دستمزدهای نجومی ستارهها تا آینده پلتفرمها و سینمایی که بعد از جنگ دیگر نمیتواند همان سینمای قبل باشد. اسعدیان در این گفتوگو صریح است، بیپرده است و گاهی حتی حرفهایی میزند که میتواند دوباره بحثبرانگیز شود؛ اما نقطه مشترک همه حرفهایش یک چیز است؛ سینما اگر قرار است زنده بماند، باید بتواند جامعهای را که در آن نفس میکشد، ببیند و روایت کند.