۱۸ شهریور ۱۴۰۵ – ۱۳:۵۵
حریم خصوصی کودک در گذشته بیشتر با دفترچه خاطرات، عکسهای خانوادگی، نامهها یا پرونده مدرسه معنا پیدا میکرد. امروز اما ردپای دیجیتال کودک بسیار گستردهتر است: علایق، ترسها، روابط، عادتها، ترجیحات، وضعیت عاطفی و الگوهای رفتاری. بنابراین مسئله دیگر فقط جمعآوری اطلاعات نیست؛ تبدیل اطلاعات به شناخت است.
هوش مصنوعی میتواند از کنار هم گذاشتن دادههایی که هرکدام بهتنهایی بیاهمیت به نظر میرسند، تصویری از کودک بسازد که حتی خود او از آن آگاه نیست. چند گفتوگو درباره اضطراب، نوع محتوای مورد علاقه، زمان استفاده از یک برنامه و واکنش به پاسخهای مختلف، در کنار هم میتوانند به الگویی درباره شخصیت یا وضعیت عاطفی او تبدیل شوند.
از این منظر، حریم خصوصی دیگر صرفاً به معنای «راز نگه داشتن اطلاعات» نیست؛ بلکه به معنای حق کودک بر این است که چه چیزی درباره او دانسته، تفسیر و در اختیار دیگران قرار گیرد.