عبور از دوران آموزش آنلاین و ورود مجدد به صحن فیزیکی مدارس، نیازمند یک دیپلماسی صبورانه در محیط خانواده است.
طاهره چک
دبستان؛ مهار «اضطراب جدایی جدید» و بازسازی مهارتهای حرکتی
کودکان دبستانی، بهویژه در پایههای اول تا سوم، بیشترین آسیب را از گسست آموزش حضوری دیدهاند.
طبق گزارش رسمی انجمن روانشناسی آمریکا (APA)، قطع ارتباط فیزیکی با محیطهای جمعی در سنین زیر ۹ سال، نرخ «اضطراب جدایی» را تا ۴۲ درصد افزایش میدهد.
کودک دبستانی که به حضور مداوم والد در کنار تبلت خود عادت کرده، حضور در کلاس واقعی را نوعی رهاشدگی تلقی میکند. از سوی دیگر، پژوهشهای شناختی نشان میدهند که آموزش آنلاین، توانایی خوانش پیامهای غیرکلامی (مانند حالت چهره و لحن معلمان) را در کودکان تضعیف کرده است. والدین باید از تله «حفاظت افراطی» خارج شوند.
راهکار کلیدی در روزهای پیش از بازگشایی، اجرای «تمرینهای جدایی کوتاه» است؛ سپردن کودک به محیطهای کنترلشده بدون حضور مستقیم والد.
همچنین انجام بازیهای حرکتی و گروهی در فضای باز، ذهن کودک را از محرکهای تصویری رنگارنگ گوشی و تبلت به سمت محرکهای صامت واقعی هدایت میکند تا در روزهای اول مدرسه دچار خستگی زودرس حسی نشود.