در هر ستایشی شش آفت نهفته است که چهار آفت برای ستایشگر و دو آفت برای ستایششده است. گاهی ستایشگر در ستودن، زیادهروی کرده که به دروغگویی میانجامد. گاهى خود ستایشگر به آنچه مىگوید باور ندارد و به ریا و دورویى فرو مىغلطد
جوان آنلاین: زبان یکی از نعمتهای بزرگ خدا و لطائف شگفت آفرینش انسان است. این عضو از نظر جسم کوچک و در جایگاه فرمانبری و سرکشی بسی بزرگ است. علمای اخلاق معتقدند زبان دارای میدانی گسترده است و در نیک و بد مجالی فراخ دارد فلذا پرهیز از آفات زبان بسیار حائز اهمیت است. ازاینرو در گزارش پیشرو براساس کتاب «اخلاق» تألیف علامه سیدعبدالله شُبَّر (ره) به آفات زبان پرداخته شده است. علامه شُبَّر (ره) از فقهای ژرفاندیش قرن سیزدهم هجری به شمار میآیند. آیتالله بهجت (ره) درخصوص ایشان فرمودهاند: «مرحوم شُبَّر، امیرالمؤمنین (ع) را خواب دید. آن حضرت به ایشان فرمود: «اُکتُب!» از آن وقت مشغول به نویسندگی شد؛ لذا تمام کتابهای او خوب است.» امید است گزارش پیشرو با عنایت حضرت حق مؤثر و مقبول افتد.
***
هرکس زبانش را به حال خود واگذارد و افسارش را رها نماید به تباهی و زیانباری گرفتار میشود؛ آفاتی که از زبان به انسان دست میدهد چنیناند:
اول: سخن گفتن مباح و بیهوده