گروه اجتماعی: تعداد دانشجویان دکتری کشور از مرز ۱۴۵ هزار نفر عبور کرده و سالانه بیش از ۱۹ هزار نفر فارغالتحصیل میشوند. در سوی دیگر، پژوهشگران پسادکتری از ۶۸ نفر در سال ۱۳۹۳ به ۸۶۹ نفر در سال ۱۴۰۱ رسیدهاند. نسبت پسادکتری به فارغالتحصیلان دکتری نیز از ۰٫۹ درصد به حدود ۶ درصد افزایش یافته و پیشبینی میشود تا سال ۱۴۰۵ به ۱۰ درصد برسد. این ارقام نشان میدهد که زیرساخت کمی برای ادامهی فعالیت پژوهشی پس از دکتری در ایران شکل گرفته، هرچند هنوز با استانداردهای جهانی فاصله دارد، اما روند رشد، نویدبخش توجه نظام علمی به این لایه از نیروی انسانی است.
به گزارش بولتن نیوز، اما مسئلهی امروز، کمبود نیروی متخصص نیست؛ سرمایهی انسانی لازم تا حدی ایجاد شده است. چالش اصلی، فراهم کردن مسیرهایی برای ماندگاری و بهکارگیری این پژوهشگران در حل مسائل واقعی کشور است. پرسش کلیدی از «چه رشتهای خواندی؟» به «با این دانش چه مسئلهای را حل میکنی؟» تغییر کرده است. بدون وجود حلقههای اتصال میان دانشگاه و میدان فناوری، این ظرفیت ارزشمند به هدر میرود. پسادکتری میتواند چنین حلقهای باشد، بهشرط آنکه از یک دورهی موقت به بخشی پایدار از نظام علموفناوری تبدیل شود.