نسل طلایی فوتبال ایران که قرار بود در اوج پختگی تیم را به جام جهانی ۲۰۲۶ برساند، حالا با افت جایگاه در فوتبال باشگاهی اروپا، نشانههایی از افول را بروز داده؛ افولی که میتواند مستقیماً مسیر تیم ملی را تحت تأثیر قرار دهد.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، برای تیمی که سالهاست رویای رقابت در جمع بزرگان فوتبال جهان را دارد تا بلکه بتواند از گروهش در جام جهانی صعود کند و در رقابت با تیمهای آسیایی، جامی را کسب کند، اوضاع هشدارآمیز پیش میرود. تیمی که تعدادی از بازیکنان باتجربه و قدیمیاش معتقدند بهترین نسل تاریخ فوتبال هستند، اما تاکنون بدون دستاورد و افتخار بودهاند و حالا یکی یکی دستاوردهای فردی خود را هم از دست میدهند.
تغییر مسیر فوتبال ایران از نسلی به نسل دیگر
فوتبال ایران زمانی نسلی از بازیکنان را در اختیار داشت که از میان آنها بازیکنانی چون علی دایی، مهدی مهدویکیا، وحید هاشمیان، علی کریمی، خداداد عزیزی، رحمان رضایی، جواد نکونام، آندرانیک تیموریان و حتی در پایان این نسل بازیکنی چون مسعود شجاعی از فوتبال آسیا مستقیم به یکی از پنج لیگ برتر اروپایی راه پیدا میکردند. پنج لیگ انگلستان، اسپانیا، ایتالیا، آلمان و فرانسه که در اروپا به «Top Five» معره فکر بازسازی ریشهای مسیر توسعه بازیکنان ملیپوش و ستارهسازی اصولی باشد؛ اما هر سال این فرصتسوزی ادامه پیدا میکند. با این حال با نزدیک شدن به تغییر نسل فعلی این بحران نمایانتر شده و پیش از آنکه این سقوط آرام، به یک فاجعه واقعی در آینده ختم شود که همین حالا هم شمایلی از آن را شاهد هستیم [که تیمهای زیر ۱۷ و زیر ۲۰ سال ایران، حتی از رسیدن به مراحل انتخابی جام جهانی ردههای سنی خود بازماندهاند] باید چارهاندیشی کرد. فوتبال ایران حالا بیش از هر چیز، نیازمند بازنگری در سازوکار تربیت، معرفی و صدور استعدادهاست. در غیر این صورت، نه فقط جام جهانی ۲۰۲۶، بلکه سالهای پیشرو نیز با حسرت بی پایان همراه خواهد شد. حسرتِ نبودن، نرسیدن و فراموش شدن در صحنه فوتبال بینالمللی.