کرمانشاه- معبد آناهیتا به عنوان تخت جمشید غرب و شاهکار معماری سنگی، سالهاست در حصار اعتبارات قطرهچکانی و کاوشهای ناتمام گرفتار مانده و نجات آن نیازمند اقدام فوری دولت است.
خبرگزاری مهر – گروه استانها، کوثر یاوری: دروازههای شرقی استان کرمانشاه، پیش از آنکه مسافران را به اعماق تاریخ زاگرس هدایت کنند، میزبان یکی از رازآلودترین و شکوهمندترین سازههای سنگی ایران باستان هستند؛ بنایی عظیم که بر فراز تپهای از جنس شیست در دامنه شرقی کوه تاریخی «چهلمران» قد برافراشته و شکوه معماری ایران کهن را به رخ میکشد. معبد آناهیتای کنگاور، با پلان چهارضلعی و مطبق خود که بر روی صفهای سنگی و مرتفع استوار شده، یکی از شاخصترین آثار تاریخی غرب ایران و نمادی بیبدیل از هنر سنگتراشی و مهندسی گذشتگان است. استفاده از بلوکهای سنگی غولپیکر و پاکتراش که هر یک وزن و ابعادی خیرهکننده دارند، به این سازه جلوهای چنان متفاوت بخشیده که بسیاری از باستانشناسان و مورخان، آن را «تخت جمشید غرب ایران» لقب دادهاند.
با این وجود، اهمیت معبد آناهیتا تنها در عظمت کالبدی و معماری شگرف آن خلاصه نمیشود. این محوطه باستانی، نقطه آغازین و یکی از نخستین مراکز پژوهشی باستانشناختی در استان کرمانشاه به شمار میرود. فعالیتهای علمی و کاوشهای باستانشناسی در این محوطه از سال ۱۳۴۷ خورشیدی آغاز شد و در طول دهههای گذشته، چندین هیئت ایرانی و خارجی تلاش کردند تا رازهای نهفته در دل این سنگهای عظیم را رمزگشایی کنند. آخرین دور از این کاوشهای نفسگیر نیز در تابستان سال ۱۴۰۳ انجام گرفت؛ اما گستردگی بنا و پیچیدگیهای تاریخی آن به حدی است که با وجود تمام این مطالعات، شناخت کامل از پلان دقیق و کارکرد نهایی بنا همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد و نیازمند تداوم مستمر پژوهشها و کاوشهای میدانی است.