به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، تصور کنید آیندگان اگر ددمنشتر از ما نباشند، درباره جهان روزگار ما چه خواهند گفت: مردمانی بوده اند که بر آتش جنگ دمیدند، جنگها به راه انداختند؛ کشتهها بر جای گذاشتند و در آواری که بر جای مانده بود دنبال فانوس کوچکی برای صلح میگشتند. تازه همان فانوس هم، دسترسی برایش برای همه ممکن نبود و فقط به دست آنها میرسید که از همه جنگ طلبتر و خونریزتر بودند. آنها، همان را به دیگران هدیه میدادند تا برای صلح تلاش کنند. صلح در جهانی که آنها مدام در گوشه و کنارش، جنگ افروخته بودند.
جایزه صلح نوبل اگر واقعاً برای صلح بود، امسال باید کل جهان را تحریم میکرد و این جایزه را به هیچکس نمیداد. چون همه در شرایط پیش آمده به اندازه هم، و بیشتر از هم مقصریم.
جایزه صلح، یعنی اقرار به جنگ افروزی!
ذات وجود جایزه صلح نوبل یعنی جریان کامل جنگ در نقطه نقطه جهان. چرا که اگر شرایط انسانی و ایده آل بشری حاکم بود، انسانهews/1403/7/27/1897800_818.jpg” alt=”جایزه صلح نوبل؛ کاندیدای مسخره ترین اصطلاح تاریخ” width=”1200″ height=”801″>
شما جایزه اصلی را پیش از این دادهاید برای نتانیاهو؛ برای سخنرانیاش و برای تشویقی که کردید… و او از خونریزیهایش میگفت. نتانیاهو، مشتی است از خروارها نتانیاهوی دیگر.
صلحتان پیشکش. ما را با جنگهایی که آتشش را افروختهاید رها کنید. همین گونه و همین جا هم اگر رها کنید، باز ما برندهایم و برد با ماست، تا اینکه با دلهره ها، در انتظار صلح موعودتان، هر روز بسوزیم و بسوزیم و بسوزیم.
اصلاً در چنین روزگاری و در چنین حال و هوایی، اصطلاحی به نام جایزه صلح مسخرهترین اصطلاح تاریخ است و کاندیدای برتر تمام واژه های برباد رفته است.