سنکویچ از کتابها یاد گرفت به همه لحظههای زیبا و آدمهای زندگیاش محکم بچسبد و به خودش اجازه بخشیدن بدهد. او دریافت هیچ علاج و مرهمی برای اندوه فقدان کسی که دوستش داریم وجود ندارد و وجود نخواهد داشت. اندوه یک بیماری یا درد نیست. اندوه تنها واکنش ممکن نسبت به مرگ کسی است که دوستش داریم…
جوان آنلاین: اگر بخواهیم لیستی از رنجهای زندگی تهیه کنیم، از دست دادن عزیزان در صدر این لیست قرار خواهد گرفت. بسیاری با مرگ عضوی از خانوادهشان، ماهها و سالها در غمی تمام نشدنی غوطهور میشوند و برخی دیگر رخت سیاه افسردگی را به تن میکنند و زندگی برایشان از معنا و رنگ و بو میافتد.
با وجود سنگین بودن فقدان عزیزان، هر کسی سعی میکند به طریقی بر این غم و رنج فائق آید. در میان تمام راههای متعارف و غیرمتعارفی که افراد برای غلبه بر رنجهایشان پیدا میکنند، نینا سنکویچ، از طریق ادبیات توانست بار دیگر به زندگی برگردد و معنایی تازه در زیست روزانهاش پیدا کند. مرهم رنجها با ادبیات سخت و دور از ذهن به نظر میرسد، ولی شدنی است. حداقل این را نویسنده کتاب «تولستوی و مبل بنفش» به ما ثابت کرده است. او در این کتاب از مواجهه تلخش با غم از دست دادن خواهرش میگوید و در ادامه نشان میدهد چگونه از طریق کتاب و رمانها، توانسته این رنج بزرگ را پشت سر بگذارد.
آغاز رنج
خواهر او ۴۶ ساله بود که از دنیا رفت. از زمان تشخیص بیماری تا مرگ خواهرش چند ماه بیشتر طول نکشید. خواهری که تا چندی پیش سرحال در کنار آنها نفس میکشید و زندگی میکرد، ناگهان در کوتاهترین زمان ممکن از میان آنها رفته بود.