افشین نوری
۲۰ شهریور ۱۴۰۵ ساعت ۰۹:۳۴ 
افراد مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است در طول زندگی با دشواریهای گوناگونی روبهرو شوند. پژوهشی تازه ابعاد تأثیر این مشکلات بر طول عمر را بررسی کرده و نشان داده است که افراد مبتلا به اوتیسم، بهطور متوسط، سالهای کمتری زندگی میکنند.
پژوهشگران دانشگاه کلمبیا و دانشگاه کلرادو با بررسی سوابق پزشکی افراد مبتلا به اوتیسم که تحت پوشش مدیکید بودند، به نتایج قابل توجهی رسیدند. بر اساس محاسبات آنها، امید به زندگی در بدو تولد برای این افراد نزدیک به ۶ سال کمتر از سایر دریافتکنندگان مدیکید و حدود ۱۴ سال پایینتر از جمعیت عمومی آمریکا بود. دیوید ماندل، پژوهشگر اوتیسم که در این تحقیق مشارکت نداشت، معتقد است این نتایج با شواهد قبلی درباره خطرات سلامتی بیشتر در میان افراد اوتیستیک همخوانی دارد.
پژوهشهای متعددی که بهخوبی انجام شدهاند، تفاوت خطر مرگ میان افراد اوتیستیک و جمعیت عمومی را بررسی کردهاند. با این حال، محاسبه امید به زندگی روش بسیار قدرتمندتر و ملموستری برای نشان دادن این اختلاف است. نویسندگان این مطالعه شایسته تقدیر هستند که چنین آمار روشنی ارائه کردهاند و محاسباتشان را با دقت و روش مناسب انجام دادهاند.
افراد اوتیستیک در بسیاری از موارد به دلیل ناتوانی واجد شرایط دریافت مدیکید میشوند. بنابراین، مقایسه افراد اوتیستیک تحت پوشش مدیکید با جمعیت کلی مدیکید و همچنین کل جمعیت آمریکا منطقی است. به نظر میرسد شکاف واقعی امید به زندگی که بتوان آن را مستقیماً به اوتیسم نسبت داد، جایی بین اختلاف ۵.۶ ساله با جمعیت مدیکید و اختلاف ۱۳.۸ ساله با جمعیت عمومی قرار داشته باشد.
امیدوارم پژوهشهایی از این دست به شکلگیری تلاشهای هماهنگ و برخوردار از بودجه کافی برای بهبود مراقبتهای پزشکی و پیامدهای سلامت منجر شوند و بتوانند میزان مرگهای قابل پیشگیری را کاهش دهند.
نتایج این تحقیق را میتوان مستقیماً به برنامههای مداخلهای برای مقابله با علل قابل پیشگیری مرگ تبدیل کرد؛ از جمله با تقویت خدمات مبتنی بر خانه و جامعه و بهبود مراقبتهای اولیه برای افراد اوتیستیک. واکسیناسیون علیه آنفلوآنزا و ذاتالریه و همچنین کمکهای تغذیهای از جمله اقداماتی هستند که میتوانند در این زمینه نقش داشته باشند.