به گزارش نازوب، «بنیامین جهرمی»، علاوه بر قهرمانی دنیا توانست تنها مردی باشد که که در قاره آسیا «کارت حرفه ای» شرکت در بزرگ ترین مسابقات دنیای پرورش اندام را دریافت کند.
او دیگر قرار نیست با مبتدی ها روی صحنه برود، چرا که پسر جوان گزارش ما، «کارت حرفه ای» دارد و انتخاب شده است که فقط در حرفه ای ترین مسابقات پرورش اندام دنیا روی استیج بیاید. بنیامین جهرمی، متولد سال 59 است، 16 سال است که ورزش می کند، 182 سانتیمتر قد و 83 کیلو وزن دارد. اخیرا از کشور آمریکا که محل برگزاری مسابقات آرنولد کلاسیک بود به ایران آمد.
این قهرمان ایرانی می گوید همه چیز برایش از سال 88 شروع شده است: «راستش را بخواهید، اصلا یادم نمی آید از چه زمانی ورزش را شروع کردم فقط می توانم بگویم در تمام سال های عمرم یک روز هم نبوده که ورزش نکنم. مدتی فوتبال بازی می کردم و گاهی اسکواش. زمستان ها حتما به اسکی می رفتم و شنا هم ورزش مورد علاقه ام است. هر روز صبح عادت دارم در فضای باز بدوم، اما ماجرای من و ورزش پرورش اندام از سال 88 شروع شد.»
مسابقات مستر المپیا یکی از رویای ترین و جنجال برانگیزترین مسابقات پرورش اندام در جهان است و بنیامین جهرمی از ابتدای آشنایی اش با رشته پروش اندام، علاقه زیادی به این مسابقه پیدا کرده بود حالا جیسون قهرمان این مسابقه و ده ها مسابقه دیگر رو به روی بنیامین ایستاده بود و به او می گفت که باید چگونه روی استیج فیزیک ظاهر شود.
آقای قهرمان ادامه می دهد: «زمانی که دیدم بیشتر قهرمان ها و ورزشکاران اعتقاد دارند که بدن من آمادگی لازم را برای شرکت در این مسابقه دارد، تصمیم گرفتم پیش از مسابقه اصلی در مسابقه ان پی سی که یک مسابقه محلی است شرکت کنم. برایم جالب بود که این مسابقه داور ایرانی هم داشت.» او در شهر سندیگو به روی استیج مسابقه ان پی سی رفت و مقام دومی را کسب کرد: «خیلی راحت می توانستم مقام اول را کسب کنم، حقم مقام اولی بود اما از آنجا که مسابقه ان پی سی یک مسابقه محلی است، داوران با شرکت کنندگانی که محلی نباشند با سختگیری های بیشتری برخورد می کنند و اینطوری من دوم شدم.»
او با این پیروزی، تاحدودی روحیه اش را به دست آورده بود، اما بیشتر قهرمانانی که جهرمی به سراغشان رفته بود به او توصیه کرده بودند که بیشتر روی ساق پاهایش کار کند و نقاط ضعفش را به او گوشزد کرده بودند اما بنیامین هیج وقتی برای تمرین و اصلاح مشکلاتش برای شرکت در مسابقه نداشت: «زمان تمرین نداشتم خودم هم می دانستم اما با دانستن مشکلاتم، امکان این را داشتم که بعد از مسابقه خودم را آماده کنم. بیشتر قهرمانان این رشته، ساق پاهایم را نقطه ضعف من و عضلات شکم و پهلویم را نقطه قوت من می دانستند.»
در پشت صحنه مسابقات چه گذشت؟
روز مسابقه فرا رسیده بود و حدود 10 هزار ورزشکار از 70 کشور به آمریکا آمده بودند و فقط در رشته فیزیک، نزدیک به 750 نفر شرکت کننده صف کشیده بودند. بنیامین ادامه می داد: «رشته فیزیک، شاخه ای از رشته پرورش اندام است که در این رشته بدن هایی که آمپول مصرف کرده باشند و یا با استفاده از دارو، شکل گرفته باشند رد می شوند، اصولا داورها به ورزشکارانی اجازه مسابقه دادن می دهند که به هیچ وجه بدنشان پف کرده نباشد. به این ترتیب تعداد زیادی از ورزشکاران اصلا اجازه شرکت در مسابقه را پیدا نکرده و راهی خانه شان شدند. داوران به خوبی می فهمیدند که کدام ورزشکار زحمت کشیده است و چه کسی نقاط ضعفش را به کمک دارو برطرف کرده است. آنها خبره های این کار بودند.»
بنیامین در طول تمرین هایش از انواع و اقسام مکمل های غذایی استفاده کرده بود اما به هیچ وجه به سمت داروهای استروئیدی و آمپول های مرگ آور نرفته بود به همین خاطر بدنش برای شرکت در مسابقه انتخاب شد: «شب مسابقه به هیچ وجه نخوابیدم، نمی دانستم می توانم مسابقه بدهم یا نه، چون من به دلیل اطلاعات کمی که داشتم، دیر ثبت نام کرده بودم و امکان داشت که درست روز مسابقه نامم برای شرکت در مسابقه رد نشود و نتوانم روی اسیج بروم. کل شب را نخوابیدم. باید ساعت 7 صبح خودم را به سالن رنگ معرفی می کردم. آنقدر استرس داشتم که ساعت 6:30 صبح دم در اتاق رنگ ایستاده بودم و اولین کسی بودم که وارد اتاق شدم.»
مسابقه ساعت 10:30 شروع می شد و بنیامین متوجه شد که مسئولان مشکلی با مسابقه دادن او ندارند: «مسابقه شروع شد، استرس نفسم را بند آورده بود، جو مسابقه به شدت سنگین بود، اما چند ثانیه که از شروع مسابقه گذشت، روحیه ام را به دست آوردم و استرسم کم شد، در این حال و هوا بودم که شنیدم نامم به عنوان یکی از ده نفر برگزیده خوانده شد.»
او انتخاب شده بود تا با ورزشکارانی از آمریکا، کویت، کانادا، اسپانیا و.. مسابقه دهد. قرار بر این بود که ساعت 14 به سالن اصلی محل مسابقات برود: «ورزشکاران مشهور این رشته آرزو دارند برای یک بار هم که شده حتی روی استیج سالن اصلی این مسابقه باشند و حالا من روی همان استیج باید مسابقه می داد. فینال پرتماشاگری بود نگاه داورها از رویم برداشته نمی شد اما این بار اصلا استرس نداشتم. با اعتماد به نفس به داورها نگاه می کردم و فیگورهایم را اجرا می کردم. مسابقه تمام شد و باز هم اسم من در میان 5 نفر برتر بود.»
45 دقیقه بعد، او باید با 5 ورزشکار برتر مسابقه می داد: «این بار هم نه پایم می لرزید و نه استرس داشتم، بعد از اجرای فیگورها برنده ها را اعلام کردند؛ نفر سوم از کویت، نفرد دوم از آمریکا و نفر اول از ایران. باورم نمی شد. من قهرمان شده بودم. بزرگ ترین قهرمان های دنیا در سالن برایم دست می زدند. داوران با تکان دادن سر، به من تبریک می گفتند، زمانی که دیدم آرنولد هم برایم دست می زند، دیگر باور کردم که واقعا من قهرمان شده ام.»
هرچند تا امروز حمایت مسئولان دلگرمی برای بنیامین نبوده ولی می گوید که از او جنس سنگ است و با هر ضربه ای نمی شکند و امیدوار است که بعد از این، بیشتر بتواند برای کشورش افتخارآفرینی کند.
جیسون گفت دو روزه حرفه ای شدی
او می گوید تلخ ترین خاطره اش از این مسابقات حذف یکی از دوستان ایرانی اش به نام مسعود بود: «مسعود درست زمانی متوجه شد از مسابقه محروم است که کنار استیج ایستاده بود، زمانی که فهمیدم او محروم شده، بغض گلویم را گرفت نمی دانید چقدر این لحظه برایم تلخ بود.»
آقای قهرمان می گوید بهترین و شیرین ترین خاطره اش در طول این مدت، ملاقات با آرنولد بوده است: «آرنولد اسطوره من بود، زمانی که او را دیدم شیرین ترین لحظه زندگی ام شکل گرفت، رویایم به حقیقت پیوسته بود.»
ناصر آل صونباطی کجاست؟
آقای قهرمان از چند روز دیگر تمرینات سختش را آغاز خواهدکرد. او قرار است به زودی در مسابقات مستر المپیا شرکت کند و عهد کرده است که باز هم مقام اول را از آن خود کند البته بدون مصرف هیچ داروی استروئیدی.
جهرمی در روزهایی که خبر سفر رونی کلمن به ایران داغ است توصیه ای به همه کسانی که می خواهند روزی قهرمان این رشته شوند دارد: «کمی با دقت نگاه کنید، بهترین های این رشته چه کسانی هستند آنها زیر نظر کلی دکتر و یک تیم منسجم حرفه ای ترمین های خودشان را جلو بردند و فکر می کردند هیچ وقت دچار مشکل جسمی نخواهدشد اما متاسفانه در حال حاضر، فلکس ویلر روی ویلچر افتاده است و از بیماری های گوناگون رنج می برد.
«ناصر آل صونباطی» در سن 48 سالگی به خاطر عوارض مصرف دارو جان باخت و رونی کلمن این روزها با دردهای شدیدی دست و پنجه نرم می کند و عمل جراحی زیادی روی بدنش انجام شده است. همه این ورزشکاران زمانی متوجه شدند نباید از دارو برای موفقیت استفاده کنند که دیگر دیر شده بود. عوارض مصرف دارو در طولانی مدت خودش را نشان می دهد پس چرا باید سراغ دارو رفت؟