روزنامه ایران نوشت: سالهاست درباره آلودگی هوا، ترافیک سنگین، کمبود آب، فرونشست زمین، کمبود ناوگان حملونقل عمومی و کاهش کیفیت زندگی در تهران سخن گفته میشود.
برای هر یک از این مشکلات نیز راهکارهایی ارائه شده است؛ از توسعه مترو و اتوبوس گرفته تا اسقاط خودروهای فرسوده، بهبود کیفیت سوخت، مدیریت مصرف آب و گسترش فضای سبز. اما به نظر میرسد پیش از همه این مباحث، یک پرسش بنیادی وجود دارد که کمتر درباره آن گفتوگو کردهایم:
ظرفیت تهران چند نفر است؟
این پرسش در واقع به مفهوم «ظرفیت زیستی شهر» بازمیگردد. ظرفیت زیستی به زبان ساده، حداکثر جمعیت و سطح فعالیتی است که یک سرزمین میتواند بدون تخریب منابع طبیعی، افت کیفیت زندگی و ایجاد بحرانهای پایدار در خود جای دهد. این ظرفیت تابع منابع آب، کیفیت هوا، توان اکولوژیک، زیرساختهای حملونقل، انرژی، خدمات شهری و ظرفیت مدیریت محیطزیست است.
امروز بسیاری از نشانهها حاکی از آن است که تهران با محدودیتهای جدی زیستمحیطی و زیرساختی مواجه شده و پرسش از ظرفیت واقعی این کلانشهر، دیگر یک بحث دانشگاهی نیست؛ بلکه ضرورتی برای سیاستگذاری و آیندهنگری است.
ظرفیت شهر نادیده گرفته میشود
تجربه شهرهای بزرگ جهان نشان میدهد بیتوجهی به ظرفیتهای محیطی و منابع پایه، میتواند شهرها را تا آستانه بحرانهای جدی پیش ببرد.
در سال ۲۰۱۸،
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();