کودکی که صدای انفجار را شنیده، جنگنده را از پنجره دیده و شاید نام آشنایی را میان قربانیان جنگ پیدا کرده است، دیگر با روایتهای شعاری از جنگ قانع نمیشود. در چهارمین نشست «رمان و جنگی که میسازد» داوود امیریان و هادی خورشاهیان درباره دشواریهای نوشتن برای نسلی گفتند که جنگ را نه در کتابهای تاریخ، بلکه در زندگی خودش تجربه کرده است.
به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، چهارمین جلسه از مجموعه نشستهای «رمان و جنگی که میسازد» با موضوع «داستان جنگ؛ نسخه کودک و نوجوان» روز یکشنبه ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ با حضور داوود امیریان و هادی خورشاهیان برگزار شد؛ نشستی که از یک پرسش ساده آغاز شد: چرا باید برای کودک از جنگ نوشت و چگونه میتوان زشتی و ویرانی جنگ را روایت کرد، بدون آنکه مفهوم دفاع، مقاومت و ایستادگی از داستان حذف شود؟
مسئله زمانی پیچیدهتر میشود که مخاطب امروز، کودکی نباشد که جنگ را از قاب تلویزیون و خاطرات بزرگترها بشناسد؛ بلکه خودش صدای موشک و جنگنده را شنیده، اضطراب را لمس کرده و تغییر چهره شهر را دیده باشد. چنین مخاطبی بیش از هر چیز دنبال پاسخ «چرا» است؛ چرا جنگ آغاز شد، چرا باید ایستاد و هزینه این ایستادگی چیست؟
