آن سوی آوار؛ مرزهایی که نمی‌شود از آنها گذشت

جنگ در ذات خود ویرانگر است. این را می‌دانیم. اما ویرانگری ،جنگ حتی در سیاهترین شکل خود، خطوطی داشته است. خطوطی که تمدن بشری پس از قرنها خونریزی بر سرشان توافق کرده بود. بیمارستان را هدف نگیرید. مدرسه را هدف نگیرید. دانشگاه را هدف نگیرید. اینها نه قواعد ساده‌انگارانه اخلاق صلح‌طلبانه که عصاره تجربه تاریخی بشرند: ما دریافتیم که نابودی مکانهای درمان و دانش نابودی خود انسانیت است.

✍ مقاله دکتر حسین سیمایی در اسپوتنیک بلاروس:

 آن سوی آوار؛ مرزهایی که نمی‌شود از آنها گذشت

سیمایی صراف
میان تمام ویرانی‌هایی که جنگ بر جای می‌گذارد هیچ کدام به اندازه ویرانی یک دانشگاه تمدن را شرمنده نکرده است. ساختمان‌ها را می‌شود بازسازی کرد. پلها را. جاده‌ها را. اما وقتی کتابخانه‌ای فرو می‌ریزد چیزی فراتر از آجر و بتن از میان رفته: بخشی از حافظه بشریت، بخشی از آینده‌ای که در ذهن دانشجویانش در حال شکل گرفتن بود، بخشی از پاسخی که بشریت برای پرسشهای بزرگش می‌جست.
دوشنبه ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ – ۱۵:۰۷

به گزارش بازارکار، میان تمام ویرانی‌هایی که جنگ از سوی همین کشورهایی که بیشترین زخم را از این جنایت خورده‌اند، آغاز شود و شاید آن روز، وقتی سرانجام سکوت بشکند و حقوق از ویترین به میدان بیاید یادمان بیفتد که همه چیز از یک پرسش ساده شروع شد: «چرا دانشگاه باید هدف باشد؟» و پاسخ، که آن زمان دیگر بدیهی خواهد بود، این است: «نباید باشد. هرگز نبوده. و ما دير فهميديم.»

اما دیر فهمیدن، اگر به اقدام بینجامد، بهتر از هرگز نفهمیدن است. به شرط آنکه اقدام، امروز باشد. چون امروز، درست در همین لحظه دانشجویی در جایی از این کره خاکی پشت میز مطالعه اش بیدار است و نمیداند که فردایی در کار هست يا نه. و وظیفه ما این است که فردا را برای او ممکن کنیم. نه با حرف با یک تصمیم حقوقی. با یک پروتکل. با یک خط قرمز که دیگر هیچ بمبی از هیچ سمتی جرأت نزدیک شدن به آن را نداشته باشد.

⬇️دکتر حسین سیمایی، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری

 

منبع :بازارکار جهاد دانشگاهی

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *