اقتصاد۲۴– مریم وحیدیان: کارگران مجتمع معدنی چادرملو بیش از یک دهه سنت مبارزاتی دارند. اعتراضات آنها از ابتدای دهه ۹۰ وارد مرحله جدیدی شده و استمرار ورزیدن آنها برای پیگیری مطالبات و «تحمیل تشکل کارگری» در این مجتمع معدنی از خصوصیاتشان است. برخی از فعالان کارگری این واحد معدنی که از سالها قبل روایت خود را از مشکلات و اعتراضات بیان کردهاند، حالا از دور خارج شده و با اخراج از کار مواجه شدهاند. اما با رفتن آنها، تلاش دیگر کارگران برای مطالبهگری خاتمه نیافته است. اگرچه هر بار که دیوار بتنی مخالفت کارفرمایی در برابر مطالباتشان را از سر راه بر میدارند، باز سد دیگری مقابلشان علم میشود.
مبارزات و اعتراضات ابتدای دهه ۹۰ کارگران چادرملو را خیلیها به یاد دارند. آن روزها کارگران تشکلی نداشتند. به عبارت دیگر آنها ابزار سازمانیافتهای به دستشان نبود. اگر یک ویژگی عمومی برای کارگران چادرملو بتوان برشمرد، باید به توان این کارگران در تحمیل تشکل کارگری موثر و دخالتگرشان اشاره کرد. همه اذعان دارند که این کارگران در سالهای قبل از تحمیل تشکل خودشان، به صورت جمعی و سازمان یافته برای مطالباتشان تلاش کرده بودند، اما آنها میخواستند که نمایندگان دلسوز و موثرشان را به کارفرما و دولت بقبولانند؛ اگرچه هنوز با سد محکمی رو به رو هستند.
اقتصاد ۲۴ در آستانه روز جهانی کارگر قصد دارد تا روایتهای سالها تلاش کارگران در واحدهای صنفی را از زبان کارگران فعال، معتبر و مستقل در هر واحد صنفی نقل کند. حسین رجاییان، فعال صنفی کارگری و رئیس سابق انجمن صنفی پیمانکاری حاتمی مجتمع معدنی چادرملو یکی از این کارگران است که درباره تلاشهای اخیر کارگران چادرملو میگوید.