اقتصاد۲۴– قصه از جایی شروع میشود که مرغداران بعد از کلی زحمت و دلهره مرغ هایشان به سن کشتار رسیده (۲ کیلو تا ۲ کیلو و ۲٠٠ گرم)، اما کشتارگاه حاضر به خرید نیست.
واسطهها به دنبال مرغهای درشت با وزن بالای ۲ کیلو و۷٠٠ تا ۳ کیلو و حتی بیشتر هستند.
مرغدارها علت این کار واسطهها را سود بیشتر عنوان میکنند. مرغ سایز مرغی با وزن استاندارد ۲ کیلو و ۲٠٠ گرم است و مرغ غیر سایز یا درشت مرغی با وزن ۲ کیلو ۷٠٠ تا ۳ کیلوگرم و یابیشتر است.
حالا مرغدارها باید ۱۵ روز صبر کنند تا مرغها به سن ۵٠ تا ۵۵ روز برسند و همین صبر تازه شروع دردسرهای جدید آنهاست.
برای رسیدن به وزن ۳ کیلو گرمی در این ۱۵ روز اضافه هر قطعه مرغ ۲ کیلو و ۵٠٠ گرم دان بیشتری مصرف میکند که حدود ۳٠٠میلیون برای تولید کننده هزینه دارد.
در این روزها مرغ ۲ کیلو دان میخورد یک کیلو گوشت میدهد و بقیه تبدیل به چربی میشود.
یعنی مرغ به جای گوشت و پروتئین ۳/۵ برابر پوست و چربی بیشتری تولید میکند. بطوریکه دور ریز مرغ سایز ۱۸٠ گرم و مرغ غیر ساز ۶۱٠ گرم است.
از طرفی در این ۱۵ روز اضافه احتمال درگیری طیور با بیماری ها، مصرف دارو و واکسن افزایش مییابد. به گفته یک مرغدار در روزهای اضافه پرورش ۵٠ تا ۶٠ میلیون هزینه دارو داده است.
اختلاف ۳ تا ۶ درصدی بین افت لاشه مرغ سایز و مرغ غیر ساز یا درشت علت این سوداگری است.
مرغ درشت ۳ کیلویی با لاشه ۲ کیلو و ۶٠٠- ۷٠٠ گرم افت یا بازده ۲۲ تا ۲۳ درصد دارد، اما مرغ سایز ۲ کیلو و ۲٠٠ گرمی با لاشه ۱ کیلو و ۵٠٠-۶٠٠ گرم افت یا بازده ۲۵ تا ۲۷ درصد دارد.
این سود با سوداگری حاصل زد و بند بین کشتارگاه و دلالهایی است که بدون هیچ زحمتی و فقط با یک خط تلفن نصیبشان میشود و در چرخه اقتصاد کشور اختلال ایجاد میکند.
واسطهها یا دلالهایی که به دنبال این سود هستند ذائقه مردم را علت این سوداگری میدانند.
تا اینجای کار دود این دلالی به چشم تولید کننده و مصرف کننده رفته، اما با این شیوه تولید علاوه بر زیان به تولید داخل بازارهای صادراتی را هم از دست خواهیم داد، زیرا سلیقه و ذائقه مردم اکثر کشورها مصرف مرغ سایز با وزن استاندارد است.