جامعه ایران بدون هوش مصنوعی

سیدمحمود کمال آرا

فرارو

جنگ تحمیلی سوم فقط شهرها را هدف نگرفت بلکه این پدیده ی شوم عادت ‌ها را هم بمباران کرد. در جنگ تحمیلی سوم یکی از کمتر دیده ‌شده ‌ترین تحولات، که آن را نمیتوان به میدان ‌های نبرد ربط داد، بصورت واضح در زندگی روزمره میلیون ‌ها ایرانی بوقوع پیوست. جامعه ‌ای که در سال ‌های اخیر بتدریج هوش مصنوعی را وارد کار، آموزش، ارتباطات، تولید محتوا و حتی تصمیم‌ گیری ‌های روزمره خود کرده بود، ناگهان با محدودیت‌ های گسترده ارتباطی، اختلال در زیرساخت‌ های دیجیتال و کاهش دسترسی به بسیاری از ابزارهای هوشمند مواجه شد. آنچه رخ داد فقط یک اختلال در فناوری نبود بلکه آزمایشی کم‌ سابقه برای سنجش ظرفیت ‌های اجتماعی انسان در عصر وابستگی دیجیتال بود. اما با آغاز جنگ تحمیلی سوم، ناگهان پرسشی متفاوت پیش روی جامعه ایران قرار گرفت که اگر هوش مصنوعی برای مدتی در دسترس نباشد، چه اتفاقی برای انجام امور خواهد افتاد؟ در این یادداشت به بررسی پاسخ این مهم خواهیم پرداخت.

تا پیش از جنگ اخیر، هوش مصنوعی برای بسیاری از شهروندان ایرانی به بخشی نامرئی از زندگی تبدیل شده بود. دانشجویان و دانشگاهیان برای پژوهش، روزنامه ‌نگاران برای تحلیل داده‌ ها، کسب‌ و کارها از آن برای تولید محتوا و برنامه ‌ریزی و حتی خانواده ‌ها در تصمیم ‌های روزمره خود);
const selectedItem = newsList[randomIndex];
if (!selectedItem || typeof selectedItem.id === ‘undefined’) {
return;
}
const safeId = encodeURIComponent(selectedItem.id);
container.style.display = ‘flex’;
linkEl.href = `/fa/news/${safeId}`;
})();